Peyman Darang

پیمان دارنگ، مردی ۴۱ ساله، اهل نارمک تهران و ساکن تهرانپارس و پدر دو پسر ۴ و ۹ ساله بود. او مدرک مدیریت بازرگانی داشت و در میان نزدیکانش به‌عنوان دوستی دلسوز و انسانی که قلبش برای مردم و آینده‌ی کشورش می‌تپید، شناخته می‌شد. پیمان بسیار مهربان و زحمت‌کش بود؛ برای آینده‌ی فرزندانش خیلی زحمت کشید. او مردی خانواده‌دوست بود که همه دوستش داشتند. روز ۱۸ دی‌ماه، وقتی ساعت فراخوان اعتراضی فرا رسید، پیمان هم مثل بسیاری دیگر پا به خیابان گذاشت؛ تنها به امید فردایی روشن‌تر برای دو فرزندش و وطنش. او در همان روز، در محدوده‌ی کلانتری رشید تهرانپارس، هدف تیراندازی نیروهای مستقر در آنجا قرار گرفت. گلوله به ریه‌اش اصابت کرد. پس از زخمی شدن، او را به بیمارستان تهرانپارس منتقل کردند و تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما بر اثر آمبولی ریه، جانش را از دست داد. پیکر بی‌جان پیمان در بیمارستان تهرانپارس، در نمازخانه‌ی بیمارستان، در میان پیکرهایی که روی هم انباشته شده بودند، قرار داشت و در ۱۹ دی‌ماه به کهریزک منتقل شد. خانواده‌اش پس از جست‌وجویی طولانی در میان انبوه پیکرهای بی‌جان، او را با شماره‌ی ۱۱۹۱۷ در تاریخ ۲۰ دی‌ماه پیدا کردند و در ۲۱ دی‌ماه، در فضایی کاملاً امنیتی و تحت فشار، بدون برگزاری مراسم، در سکوت به خاک سپردند. پیمان یک برادر بزرگ‌تر از خود داشت که در تمام مراحل شناسایی، در بیمارستان و کهریزک، کنارش بود و تمام مراحل اداری را با درد و رنج به سرانجام رساند. در مراسم چهلم این جاویدنام، خانواده و آشنایان بر مزار او گرد هم آمدند. در میان گریه و عزاداری، پدر پیمان در حالی که اشک می‌ریخت، بر مزار فرزندش خم شد و به او ادای احترام کرد؛ کمی آن‌طرف‌تر، دو پسر پیمان در کنار مادر عزادارشان ایستاده بودند؛ کودکانی که هنوز به حمایت پدرشان نیازمند بودند اما آغوش و حمایتش برای همیشه از آنان گرفته شد. یادش گرامی و روحش شاد.