Mohammad Tajik

نوزدهم دی‌ماه است و کسی نمی‌داند قرار است فردا از وزن زمین هزاران کم شود. غمگین‌ترین پنج‌شنبه‌ی قرچک ورامین خط می‌خورد. شهر هنوز در رفت‌وآمد شبانه‌اش نفس می‌کشد. از هشت شب که می‌گذرد خیابان‌ها مملو از آزادی‌خواهان می‌شود که آمده‌اند تا حق یک زندگی عادی را فریاد بزنند. صدای فریادشان در شهر می‌پیچد. هیاهویشان به پاسگاه کلانتری قرچک کشیده می‌شود. در میان آن‌ها محمد تاجیک، پدری چهل‌ویک ساله، دیده می‌شود. او برای آینده دخترانش مشت‌هایش را گره می‌کند. نه... این، آن زندگی‌ای نیست که برای آن‌ها بخواهد. محمد دوست ندارد فردای دختران یازده و چهارساله‌اش را ستم‌کیشانی نقش بزنند که آیین‌شان پلیدی است. هیچ‌کس نمی‌داند که از ساعت‌ها پیش، بر بام ساختمان‌های اطراف؛ چون بام هتل سنتنیال، تک‌تیراندازانی در کمین نشسته‌اند. هیچ‌کس نمی‌داند که ستاره‌ها، برای آخرین‌بار روشنایشان را به زمینی‌هایی می‌رسانند که فردا دیگر نیستند. فریاد محمد در غوغای مردم گم می‌شود. ناگهان گلوله‌ای بر گردن محمد می‌نشیند. خون روی شانه‌هایش جاری می‌شود؛ همان شانه‌هایی که تکیه‌گاه دخترانش است. خون جای بوسه‌هایشان را پاک می‌کند. در میان هیاهوی درگیری، در میان فریاد و دود، جایی که چند لحظه پیش صدای قدم‌های همراهانش می‌آمد، ناله و مرگ می‌نشیند. او را به بیمارستان شهدای تجریش می‌رسانند، اما جانِ او رفته است. محمد تنها نیست؛ دو تن از دوستانش، حسن باهو و حمید نیک نیز کشته شدند. خبر به خانه می‌رسد؛ شیون و زاری از دیوارهای خانه فرو می‌ریزد. ماموران از تحویل پیکر او سر باز می‌زنند. آن‌ها حتی از پیکر بی‌جان او هم واهمه دارند. برای همین شرط می‌گذارند که او را در قطعه‌ای دوردست، در خاکستانی بی‌نشان، به‌نام «منافقین» به خاک بسپارند؛ انگار نمی‌خواهند خانواده حتی در سوگش سهمی داشته باشند. خانواده اما فرصت این ظلم را از آن‌ها می‌گیرند. گرچه ناگزیر برای دریافت پیکر محمد، چهارصد میلیون به‌عنوان «قیمت گلوله» می‌پردازند. او که پیش از آن شب، برای چرخاندن چرخ زندگی ناچار بود مقابل مغازه‌اش دست‌فروشی کند، رفت و خانواده‌ای را در میان داغ فقدان به‌جا گذاشت. سرانجام محمد را در آرامگاه خانوادگی به خاک می‌سپارند. ولی ستم‌پیشگان رها نمی‌کنند و فرصت برگزاری مراسم سوگواری را از نزدیکان می‌گیرند چراکه آن‌ها کارشان رنج دادن است. این رنج، اما، با خاک‌سپاری محمد به پایان نرسید؛ خانواده پس از خاک‌سپاری نیز زیر سایه‌ی تهدید، احضار و نظارت ماند، تا نه مزار محمد محل گردهمایی شود و نه صدای بازماندگانش از حصار سکوت عبور کند. محمد تاجیک جاویدنام می‌شود. زیر سنگی دور از خانه، اما او زنده است در قصه‌هایی که برای دخترانش روایت می‌کرد، در صدای مهربانی که هنوز در خانه طنین دارد. دخترانش در حین سوگ، پیراهن صبوری و امید را به تن‌شان کرده‌اند تا از زمستان بلندی که کودکی‌شان را بی‌پدر کرد، بگذرند. شاید هیچ جمله‌ای به اندازه‌ی حرف همسرش نتواند سنگینی این زمستان را روایت کند: «تا آخر عمرم از زمستون ۱۴۰۴ متنفرم من امسال غمگین‌ترین نسخه خودمو دیدم پیر شدم تو این سال خداحافظ رفیق نیمه راه‌ی من راهت ادامه دارد.»