Mohammad Reza Sadeghi Hardangi

محمدرضا صادقی هاردنگی، اهل روستای هاردنگ در منطقه‌ی باغ‌بهادران، لنجان، استان اصفهان، متولد دی‌ماه ۱۳۷۲ و فرزند سوم خانواده بود. او ازدواج کرده و پدر دختری چهارساله به نام ماهلین بود. محمدرضا راننده‌ی لودر بود و در شرکتی به‌صورت سه‌شیفت کار می‌کرد تا امرار معاش خانواده‌اش را تأمین کند. نزدیکان و آشنایانش از او به‌عنوان مردی مهربان، دلسوز و خانواده‌دوست یاد کرده‌اند که عاشق دخترش و تکیه‌گاه پدر و مادرش بود. او را شوخ‌طبع، زحمت‌کش و مظلوم توصیف کرده‌اند و در پیام‌های تسلیتی که پس از جان‌باختنش برای خانواده فرستاده شد، از او به‌عنوان جوانی چشم‌پاک، باادب، متواضع و خوش‌برخورد یاد شده است. در روز ۱۸ دی‌ماه، در محدوده‌ی مسکن مهر فولادشهر، به‌ویژه در فضاها و خیابان‌های منتهی به کلانتری ۱۹ و دادگستری، شاهد تجمع اعتراضی مردمی بودیم؛ مردمی که برای مطالبه‌ی حقی که باور داشتند از آنان سلب شده، به خیابان آمده بودند. محمدرضا نیز در میان همین مردم حضور داشت. هنگامی که نیروهای سرکوب شروع به شلیک به‌سمت معترضان کردند، محمدرضا که شاهد مجروح‌شدن یکی از معترضان بود، برای نجات او به سمتش رفت، اما متأسفانه از پشت‌سر، گلوله‌ی جنگی به ناحیه‌ی گردنش اصابت کرد و جانش را از دست داد. خانواده محمدرضا حدود یک هفته در جست‌وجوی پیکر او بودند تا اینکه سرانجام پیکر بی‌جانش را در باغ رضوان اصفهان شناسایی کردند و به زادگاهش منتقل کردند. اجازه تشییع جنازه به خانواده‌اش داده نشد و مراسم خاک‌سپاری او تحت تدابیر شدید امنیتی و در نیمه‌شب برگزار شد، به‌گونه‌ای که فقط پدر و مادرش امکان حضور در مراسم خاک‌سپاری را داشتند. پیکر محمدرضا در سکوت خبری، در زادگاهش روستای هاردنگ و در جوار امام‌زاده شاه‌خراسان به خاک سپرده شد. چند هفته پس از جاویدنام‌شدن محمدرضا، یکی از آشنایان او با انتشار مطالبی درباره‌ی هویت و نحوه کشته‌شدنش، این ماجرا را تأیید کرد و از او به‌عنوان جان‌فدای راه آزادی یاد کرد. مظلومیت محمدرضا تنها در لحظه‌ای که جان داد خلاصه نشد؛ سکوتی که بر مرگ محمدرضا و خانواده‌اش تحمیل شد، خود بخشی دیگر از مظلومیت او بود. خانواده‌ای که یک هفته در جست‌وجوی فرزندشان سرگردان بودند، حتی در واپسین لحظه وداع نیز اجازه نیافتند فرزندشان را آن‌گونه که شایسته‌اش بود بدرقه کنند؛ نه تشییعی برگزار شد، نه صدایی از این داغ به گوش رسید. این خانواده، همچون بسیاری دیگر، ناچار شدند غم بزرگ‌شان را در خلوت شب و در سکوت به دوش بکشند، بی‌آنکه حتی حق دادخواهی و بازگوکردن حقیقت را به‌آسانی داشته باشند. مردمی که محمدرضا و همه کسانی را که در آن روزها بی‌گناه جان باختند، می‌شناختند و دوست داشتند، یادشان را حفظ خواهند کرد؛ حتی اگر رسانه‌های رسمی بر این مرگ‌ها سکوت کرده باشند.