Mohammad Sapiani

محمد سپیانی، جوان ۲۷ ساله‌ی اهل نجف‌آباد اصفهان، رویایی ساده اما بزرگ داشت: کافه‌ای کوچک که با دست‌های خودش و با سال‌ها امید و تلاش برپا کرده بود. تنها چهار ماه از افتتاح کافه‌اش می‌گذشت؛ کافه‌ای که برایش فقط یک کسب‌وکار نبود، بلکه حاصل رویاپردازی و برنامه‌ریزی برای ساختن آینده‌ای بهتر بود، آن هم در سرزمینی که ساختن چنین آینده‌ای بی‌تلاش فراوان ممکن نیست. محمد با شور و شوق، تولید محتوا درباره‌ی قهوه و کافه‌داری را دنبال می‌کرد. صفحه‌ی اینستاگرامش پر بود از لحظاتی که با ذوق از کافه‌ی تازه‌افتتاح‌شده‌اش می‌گفت. گردنبند شیروخورشید همیشه همراهش بود، نشانه‌ای از هویتی که به آن دل بسته بود. اما جوانی محمد و رویاهایش، مثل بسیاری از هم‌نسلانش، با گلوله پرپر شد. روز ۱۸ دی‌ماه، محمد به تجمع اعتراضی مدنی پیوست. او برای حقی که به آن باور داشت، حقی که از او و دیگر مردم کشورش گرفته شده بود، به خیابان آمد تا صدایش را فریاد بزند. اما نیروهای سرکوبگر با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی او را هدف قرار دادند؛ یک گلوله به ناحیه‌ی پیشانی و دو گلوله به قفسه‌ی سینه‌اش اصابت کرد و محمد جان خود را از دست داد. پیکر این مرد دلاور، پس از پنج روز و تحت تدابیر شدید امنیتی و تهدید به خانواده‌اش تحویل داده شد. او را در آرامستان یزدان‌شهر نجف‌آباد به خاک سپردند. مراسم چهلم محمد با حضور خانواده و جمع بزرگی از مردم در آرامستان یزدان‌شهر نجف‌آباد با شکوه برگزار شد. صدای سرود «ای ایران» در فضا پیچید، سرودی که مردم دست‌به‌دست هم و با هم‌خوانی و کف‌زدن آن را زمزمه کردند. لباس‌هایی که یادآور لباس دامادی‌اش بود، روی مزارش خودنمایی می‌کرد؛ نشانه‌ای از آینده‌ای که دیگر هرگز فرا نرسید. این را مراد ویسی در برنامه‌ی «جاویدنام‌ها» گفت:عزیز شماره‌ی ۴۸۶ ایران عزیز، فرزند ایران و جان‌فدای میهن، جاویدنام محمد سپیانی، ۲۷ ساله، صاحب کافه، در ۱۸ دی در نجف‌آباد اصفهان عزیز جان باخت. در صفحهٔ اینستاگرامی که به یادش ساخته شده، دوستان و آشنایانش نوشته‌اند‌: «به شامی که آن شب مادرت پخته بود فکر می‌کنم به ظرفی که سهم تو را نگه داشته بود به آخرین لباسی که در آن، زندگیِ بی‌رحمانه تو را بدرود گفت؛ که غرق در خون، مادرت در جایی امن نگهش می‌دارد. به عزادارانی که در خانهٔ بی‌تو برای عرض تسلیت می‌آیند و جای خالی تو را می‌بینند. هر چیز کوچک و بزرگ مرا به این واقعهٔ وحشتناک وصل می‌کند. طعم گس خون در دهانم جا خوش کرده. به این فکر می‌کنم که مادرت شاید دیگر آن غذا را درست نکند.»