Aref Tabaraei

جاویدنام عارف تبرائی، جوانی ۲۴ ساله، متولد ۱۸ مهر ۱۳۸۰ و دانشجوی رشته‌ی حقوق دانشگاه مشهد بود. عارف عاشق وکالت بود؛ گویی روح عدالت‌خواهی همیشه در وجودش ریشه داشت. او همیشه می‌گفت: «من نمی‌گذارم به کسی ظلم و ناحقی بشه». اما در روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، در پی فراخوان رضا پهلوی و در پی پیوستن به اعتراضات گسترده‌ی مردمی و انقلاب مردم ایران در بلوار هفت‌تیر مشهد، با تیر مزدوران جمهوری اسلامی به پهلویش دچار خون‌ریزی داخلی شده و درگذشت. متأسفانه جزئیات دقیق‌تری از کشته‌شدن این جان‌فدای میهن موجود نیست. طبق اطلاعات جمع‌آوری‌شده از شبکه‌های اجتماعی، پدرش را که جانباز جنگ بود هفت‌سال پیش از دست داده بود و از خانواده‌ی او، برادرش و مادرش باقی بودند؛ و همسری که رؤیای عارف دیدن او در لباس عروسی بود. به گفته‌ی همسرش، مینا: «ما هفت‌سال با هم بودیم… هفت‌سال کنار هم بزرگ شدیم، رؤیا ساختیم و برای آینده‌مون برنامه‌ریختیم؛ قبل از این‌که بره، رو به من کرد و گفت: برای این دارم می‌رم که یه روز بتونم تو رو توی لباس عروس ببینم…» مزدوران جمهوری اسلامی از طریق دانشگاه محل تحصیلش، بسیار تلاش کردند تا با تحریف واقعیت، او را «شهید» و کشته‌شده به دست معترضان جا بزنند، که خانواده‌ی او این اجازه را به آنان ندادند. همسرش در صفحه‌ی شخصی‌اش نوشت: «چهل روز از آخرین باری که دیدمت، صداتو شنیدم، کنارت بودم و می‌خندیدم می‌گذره؛ چهل روز اندازه‌ی چهل‌سال پیرم کرد. درد و غم و سختیش انقدر سنگینه که کمرمو شکسته… قول می‌دم تا آخر عمرم اسمت رو فریاد بزنم، به خاطر عشقی که بین‌مون بود و هست. عارف من! تا همیشه اسم تو نفس منه و راهت چراغ مسیرم، تو قهرمان همه‌ی مایی، فرزند ایران.»