Souran Feyzi-Zadeh

Kurdish citizen, son of Abbas, from Saghez living in Bijar, married with two children (one only 3 months old). Arrested on the street during popular protests in Bijar on Thursday evening January 8, 2026. Severely tortured with batons and repeated beatings during arrest. Died Friday January 9, 2026 in a hospital in Sanandaj as a result of severe injuries sustained. Security forces did not allow family visits during hospitalization. After death, his body was secretly buried without family knowledge in an unmarked location in Saghez. Family under severe pressure not to speak or report to media.

وقتی از سوران پرسیدند «چرا باید بری؟»، از آینده گفت؛ از روزهایی که کودکان بتوانند در آرامش بزرگ شوند. خواسته‌ی خودش هم ساده بود: آزادی و زندگی در حد تلاشی که می‌کرد. سوران فیضی‌زاده چهل‌ویک سال داشت؛ اهل سقز بود و در بیجار زندگی می‌کرد. ازدواج کرده بود و فرزند داشت؛ مردی که هنگام حرف‌زدن از آینده، به روزهای پیش روی فرزندانش هم فکر می‌کرد. از او تصویرهایی مانده که هنوز زندگی در آن‌ها جریان دارد. در یکی، با لباس راحتی روی فرش نشسته است. در عکسی دیگر، میان درختان ایستاده و رو به دوربین نگاه می‌کند. عکس‌ها لحظه‌هایی را نگه داشته‌اند که آن روز، بخشی عادی از زندگی بودند؛ بی‌آنکه کسی بداند روزی برای دوباره دیدن او باید به همین قاب‌ها برگردد. گفت‌وگوهای قدیمی‌اش هم باقی مانده‌اند؛ چند پیام کوتاه، شوخی، شکلک‌های خنده و بوسه. حرف‌هایی ساده که میان روزمرگی ردوبدل شده‌اند و حالا خواندنشان درد دارد. آن‌سوی این پیام‌ها، سوران زنده بود؛ می‌خواند، جواب می‌داد و شوخی می‌کرد. یک استوری تبریک تولد نیز از آن روزها مانده است؛ عکسش میان درختان، چند قلب و عبارت «تولدت مبارک». آن تبریک برای روزهای پیش روی او بود، برای سالی دیگر از زندگی. حالا همان تصویر دوباره منتشر می‌شود، با دلتنگی برای کسی که دیگر تولدش را جشن نمی‌گیرد. شامگاه هجدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده‌ی رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها، سوران در اعتراضات بیجار حضور داشت؛ در میان هیاهوی مردم و فریادها‌ی «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» و «جاوید شاه». او در مقابل ساختمان فرمانداری، هدف شلیک ساچمه و ضربات باتوم نیروها‌ی حکومتی قرار گرفت. ساچمه به چشمش اصابت کرد و بینایی‌اش را گرفت. پس از آن، ضربات متعدد باتوم به سرش، آسیب شدید مغزی به او وارد کرد. سوران را به بیمارستان کوثر سنندج منتقل کردند. از آن ساعات، تصویری باقی مانده است: روی تخت بیمارستان، با تجهیزات تنفسی و آثار جراحت بر صورتش. همان چهره‌ای که در عکس‌های دیگر با نگاهی آرام رو به دوربین ایستاده بود، حالا زخمی و بی‌حرکت بود. او نوزدهم دی‌ماه، بر اثر شدت جراحات، جان باخت. بامداد بیستم دی‌ماه، حدود ساعت سه‌ونیم، پیکرش در آرامستان آیچی سقز به خاک سپرده شد؛ در تاریکی، برف و بوران و تحت تدابیر شدید امنیتی، نزدیک مزار مهسا امینی. زندگی مردی که از آزادی و آرامش گفته بود، به خاک‌سپاری در دل شب رسید. بعدتر، آگهی یادبودی به نامش منتشر شد: چهارشنبه، آرامستان آیچی، از ساعت دو تا چهار بعدازظهر. نام سوران این بار نشانیِ جایی بود که باید برای یادکردنش رفت. بر سنگ سیاه مزارش، تصویر او با کت و کراوات نقش بسته است. روی قبر، گلبرگ‌ها‌ی سرخ و سفید ریخته‌اند و کنار آن، بوته‌ای گل دیده می‌شود. چهره‌اش هنوز همان چهره‌ی آشناست؛ اما دیدنش بر سنگ، هر بار نبودنش را یادآوری می‌کند. ماه‌ها بعد، یاد او در پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» نیز گرامی داشته شد. عکس‌ها و ویدیوها‌ی‌ش همچنان منتشر می‌شوند. لحظه‌هایی از حضورش در خانه، تصویری میان درختان، تبریک تولدی قدیمی و چند پیام همراه با خنده. سوران می‌خواست زندگی کند؛ آزاد و به اندازه‌ی تلاشی که برای زندگی می‌کرد. پیش از رفتن، از آینده‌ای آرام‌تر برای کودکان و آیندگان گفته بود. حالا از خودش، چهل‌وسه سال زندگی، خاطراتی ناتمام و همان جمله باقی مانده است: «می‌رویم که اگر کشته شدیم، فرزندانمان و آیندگان لااقل در آسایش و آزادی و آرامش باشند.»