Tahereh (Shabnam) Salmaniyan

در پست بالاتر، تو «شبنم» تکیه داده‌ای به شانهٔ مردی، رها در ساحل چالیدره؛ مرد خسته از پازدن پدالو، زمین و زمان را متوقف کرده و عاشقانه‌هایشان را به اشتراک می‌گذارد. به نظر زمان زیادی از پیوندتان نمی‌گذرد؛ حال و هوا و فضای گرم پست‌های دونفره‌تان این‌طور به من القا می‌کند. جایی دست‌هایی مردانه، کاپشن سیاه سوراخ و خونینی را نشان می‌دهد و نوشته: «هدیهٔ ولنتاین را پیش‌پیش گرفتم.» جایی تاریک، زنی روی زمین سرد افتاده و خونش دلمه بسته. چلهٔ دوم زمستان مشهد استخوان می‌ترکاند، خون که جای خود دارد. موهایش سیاه و بلند است. چشم‌هایش خواب و با پتویی چهارخانه تا چشم‌هایش را پوشانده‌اند. باورم نمی‌شود آن زنی که در کوه‌های آب و برق روی برف‌ها می‌رقصید و جوری شانه تکان می‌داد که یک جهان عشق و شور به شهر می‌داد، به خاک افتاده باشد. جایی دست بر شانه‌های مادرت گذاشته‌ای، برق نگاهش جوری‌ست انگار کوه ایستاده پشتش. دست از شانه‌های مادر کشیدی؛ همان صبح روز شوم. هجدهم دی‌ماه را می‌گویم. کمی از کیکی که پخته بودی را گذاشتی توی کیف همسرت و تا دم در همراهی‌اش کردی. قرار عصر را آرام و بی‌صدا با هم گذاشتید. برای مادر، چای دم کردی و قرص‌های روزش را روی میز صبحانه، جلوی چشمش قرار دادی. شاید هم عجله نداشتی و با هم صبحانه خوردید. انگار مادرت صدای آرام تو و همسرت را شنیده بود که چند بار گوشزد کند: «شبنم، مو تنهام. پیر و مریضوم.. به خودت رحم نموکونی به مو رحم کن. تا بیای پشت در می‌شینوم، چشم به راهوم»... نمی‌دانم، شاید هم گفت: «برو ننه، تو نری کی بره.» کاپشن سیاهت را پوشیدی و بند کفش‌هایت را محکم‌تر از همیشه بستی. در را باز کردی و دکمهٔ آسانسور را زدی، دوباره برگشتی توی آشپزخانه. مادرت داشت چای و خرما می‌خورد. بازوهایش را محکم بغل گرفتی و سرش را بوسیدی و بدو از در خارج شدی. سوار اتوبوس شدی تا میدان تقی‌آباد. بقیهٔ مسیر را پیاده رفتی. کتاب‌فروشی‌های خیابان دانشگاه بسته بودند و یک کفش‌فروشی، چراغ مغازه‌اش را روشن کرد. ایستادی و کفشی را از پشت ویترین برای سفر کیش با حمید نشان کردی. بدو خودت را سر کار رساندی و مشغول به کار شدی. کار هم که نبود؛ آن روزها کاسبی تق‌ولق بود. عصر با عجله جلوی نان رضوی ایستادی و برای مادر، دونات خریدی. قند داشت ولی دلت نیامد برایش دونات نبری. با همسرت قرار داشتی؛ سر هفت‌تیر. با جماعت همراه شدید و بازوی حمید را چسبیدی. قرار بود یک‌ساعتی با جماعت باشید و بعد دونات را به مادر برسانی. از دور به جمعیت روی پل نگاه کردی. شاید هم کسی را روی ساختمان بلند آرمیتاژ دیده بودی که نگاهت به آسمان ماند و در هفت‌تیر ۲ با تیر دوم بر زمین افتادی و مادر هنوز پشت در منتظر دونات، چشم به راه مانده. برگرفته از پیج اینستاگرامی همسر شبنم: «هجدهم دی، طبق قرار قبلی، منتظر بودم تا شبنم بیاید و با هم به خیابان برویم. وقتی رسید کمی دیر شده بود. ساعت از شش و نیم گذشته بود. به دلم بد افتاد و گفتم: دیر شده شبنم، امشب بریم از روی پشت‌بام شعار بدیم. در جوابم گفت: مگر خون من از بقیه رنگین‌تره. رفتیم هفت‌تیر. جمعیت زیادی بود. ساعت نه و نیم شب، تک‌تیرانداز نشانه‌اش کرد. تیر از جلوی صورت من رد شد و قلبش را نشانه رفت. به هر بدبختی بود، با کمک بردیمش بیمارستان. با بی‌مهری تمام، بدن نیمه‌جانش را بردن سردخانه و به من گفتند: بردیم اتاق عمل. پرسنل بیمارستان بودند یا نه، نمی‌دانم؟ ولی لباس بیمارستان به تن داشتند. تا شش صبح پشت در اتاق عمل منتظر بودم که یکی دیگر هم مثل من در انتظار گفت: دارند پیکرها را می‌دزدند... به زور وارد سردخانه شدم و دیدم عشقم با همان وضعیتی که من تحویلش دادم، بدون کاور ته سردخانه افتاده.»