Mehdi Najafi

سنگ زیر انگشتانش غریبه نبود؛ سال‌ها همدم دستانش بود؛ وزنش، زبری‌اش و ساعت‌های طولانی کاری که باید با دقت انجام می‌شد، باعث این یکدلی‌اش بود. سنگ‌کاری شغل او بود؛ کاری که با نیروی دست و حوصله پیش می‌رفت و زندگی روزمره‌اش را شکل می‌داد. او مهدی نجفی، از گناباد ایران، بود؛ شهری در فاصله ۲۶۰ تا ۲۷۰ کیلومتری مشهد، در جنوب استان خراسان رضوی. مهدی ۲۳ شهریور ۱۳۸۲ در گناباد به دنیا آمد و در بیست‌ودو سالگی، بیشتر روزهایش را میان سنگ و خاک، برای ساختن زندگی زیبا، در همان شهر می‌گذراند. ایران در دی‌ ۱۴۰۴، مثل تمام ۵۰ سال قبل از آن، که مردم برای آزادی و زندگی‌ای در شأن خود اعتراض می‌کردند، ملتهب بود. اعتراضات از بازار تهران شروع شد. عنوان آن، اعتراض به افزایش نرخ دلار و معیشت بود، اما ایرانیان چیزی فراتر از معیشت را می‌خواستند؛ آزادی. آزادی که چهره زیبایش سال‌ها پشت ابر سیاه ستم پنهان شده است. مهدی هم، مثل خیلی از جوان‌های شجاع این سرزمین، برای به‌دست آوردن حق خود به مردم پیوسته بود؛ با دست‌هایی شریف و نجیب، اما خالی. مردم معترض با قلب‌های بزرگ‌شان به میدان آمده بودند. هیچ سلاحی در برابر شیطان نداشتند، اما پاسخ آن‌ها شعار، بیانیه و حتی فریاد هم نبود؛ پاسخ آن‌ها گلوله بود؛ گلوله جنگی. مهدی، صبح ۱۸ دی ۱۴۰۴، مانند روزهای دیگر از خانه بیرون رفت. قرار نبود آن روز با روزهای قبل تفاوتی داشته باشد، اما خیابان‌های اطراف فرمانداری گناباد دیگر شبیه روزهای قبل از دی‌ماه نبودند. مردم در خیابان بودند، فضای ایران ملتهب بود و همه پیروزی را خیلی نزدیک می‌دیدند. شوق از چشمان‌شان لبریز بود، اما... رژیم تروریستی جمهوری اسلامی، مثل همیشه که در مقابل مردم ناتوان می‌شود، دست به اسلحه برد؛ اما نه مثل سال‌های قبل با ساچمه، بلکه با اسلحه جنگی، تیربار و تک‌تیرانداز. صدای تیراندازی میان جمعیت می‌پیچید. مردم برای دور شدن از محل شلیک می‌دویدند و عده‌ای بر زمین افتاده بودند. در همان لحظه‌ها، مهدی راهش را به سمت کسانی کج کرد که به کمک نیاز داشتند. براساس روایتی که یکی از بستگانش در گفت‌وگو با رادیوفردا نقل کرده است، او برای کمک به مجروحان جلو رفت. چند قدم بیشتر برنداشته بود که هدف گلوله قرار گرفت. در روایت‌های منتشرشده آمده است که گلوله جنگی به قلبش اصابت کرد و مهدی همان روز جان باخت. خانواده، نگران از غیبت او، شروع به جست‌وجو کردند و بوی پیراهن یوسف‌شان آن‌ها را به بهشت رضای مشهد رساند. پیکرش توسط جلادان رژیم اسلامی به مشهد منتقل شده بود. پس از کشته‌شدن او و شوک از دست رفتن جوان ۲۲ ساله برای خانواده، در حالی که هنوز برای پذیرش این اتفاق شوم تلاش می‌کردند، از آن‌ها چیز دیگری خواسته شد. گزارش‌ها نشان می‌دهد که نهادهای حکومتی تلاش کردند او را بسیجی معرفی کنند؛ روایتی که با آن‌چه خانواده و نزدیکانش از مهدی می‌گفتند، هم‌خوانی نداشت. و باز هم در مقابل اراده مردم زمین خوردند. او با عنوان جاویدنام وطن به آغوش خاک رفت. از آن‌ها تعهد گرفتند که خبر خاک‌سپاری را منتشر نکنند و مراسم را بدون سروصدا برگزار کنند. پیکر مهدی، پس از تحویل به خانواده، به گناباد بازگردانده شد و در بهشت قاسم این شهر به خاک سپرده شد. در چند صفحه اینستاگرامی ادعا شده که خاک‌سپاری «شبانه» و با حضور حدود سی نفر از بستگان انجام شده است، اما به خاک رفتن غریبانه‌اش نیز جبران شد. با وجود این فشارها، در مراسم چهلم او که ۲۸ بهمن ۱۴۰۴ در گناباد برگزار شد، جمع زیادی از مردم حضور یافتند. آن‌ها گرد هم آمدند تا یاد جوان ۲۲ ساله، سنگ‌کار گنابادی، باشرافت و شجاع ایران، در ذهن‌مان بماند. روحش شاد و یادش جاودان.