Mohammad Reza Golmakani

سال‌هاست وزنه‌ها از زمین جدا می‌شوند و برای چند ثانیه، سنگینی‌شان به نیروی تن سپرده می‌شود؛ چند ثانیه کشاکش با آهن و بعد صدای بازگشت آن به زمین. مردی که این حرکت را بارها تکرار می‌کند، محمدرضا گلمکانی است. سال‌های تمرین، پنج مدال قهرمانی استانی و کشوری برایش به همراه می‌آورد و او آنچه را در این سال‌ها آموخته، در باشگاه‌های ورزشی مشهد به شاگردانش می‌سپارد. وزنه برای او فقط سنگینی نیست، زبانی است که بدنش آن را می‌شناسد: میله‌ای که در دست می‌نشیند، فشاری که در عضله پخش می‌شود و لحظه‌ای که آهن، پس از کشاکشی کوتاه، دوباره به زمین بازمی‌گردد؛ اما بیرون از باشگاه، زندگی با عدد وزنه‌ها سنجیده نمی‌شود. در خانه، همسر و دو دخترش هستند و قدرت شکل دیگری پیدا می‌کند: در حوصله‌ای که برای شنیدن حرف‌های دخترش دارد، در اطمینانی که به او می‌دهد و در حضوری که می‌شود به آن تکیه کرد. محمدرضا همسر است و پدر دو دختر نورسته. در نوشته‌ی یکی از دخترانش، خانه از خلال چیزهای کوچکی پیدا می‌شود که در کارنامه‌ی ورزشی او جایی ندارند: انتظار برای بازگشت پدر، روایت اتفاق‌های روز برای او و اطمینانی که از شنیدن «دخترم از پسش برمیاد» در دل می‌ماند. مدال‌ها از سال‌های تمرین و موفقیت محمدرضا در بدن‌‌سازی می‌گویند و نوشته‌ی دخترش از پدری که به حرف‌های او گوش می‌دهد و به توانایی‌اش باور دارد. محمدرضا سال‌هاست که در باشگاه می‌آموزد چگونه وزنه را از زمین بلند کند؛ اما آنچه در بلوار امامت مشهد بر او می‌گذرد، بیرون از قاعده‌های آشنای قدرت است. نوزده روز از دی‌ماه می‌گذرد که خیابان او را فرامی‌خواند. می‌رود تا سنگینی ظلمی را که بر دوش دارد، فریاد بزند؛ اما صدای گلوله‌ها در خیابان می‌پیچد. گلوله‌ای جنگی به پایش می‌نشیند و نیروهای حکومتی او را با خود می‌برند. خانه چند روز از او بی‌خبر می‌ماند. تا می‌رسد به آخرین یکشنبه‌ای که محمدرضا بر این زمین دارد؛ روزی که خانواده‌اش، پس از چند روز بی‌خبری، نه خود او، که پیکر بی‌جانش را تحویل می‌گیرند. بر پیکر او نشانه‌های شکنجه دیده می‌شود و کبودی شدید دور گردنش، از خفگی خبر می‌دهد. روزها از رفتن محمدرضا می‌گذرد و دخترش هنوز شب‌ها به یک درِ بسته فکر می‌کند؛ دری که در حافظه‌اش هنوز زمان بازشدن دارد، اما دیگر کسی پشت آن نیست. انگار ساعت خانه، یک لحظه را جا انداخته و از آن شب به بعد، هرچه جلو می‌رود، به همان ثانیه برنمی‌گردد. حرف‌های کوچکی که برای پدر کنار گذاشته بود، هنوز در روزهایش سرگردان‌اند؛ جمله‌هایی که آن‌قدر معمولی بودند که هیچ‌وقت فکر نمی‌کرد آخرین فرصت گفتنشان، همان روزهای عادی باشد. او می‌نویسد هنوز راه می‌رود، نفس می‌کشد و لبخند می‌زند؛ اما زندگی برای او چیزی کم دارد که نمی‌شود جایش را با چیز دیگری پر کرد. در میان این همه صدا، دیگر آن صدایی که او را «دنیا بابا» صدا می‌کرد، به او نمی‌رسد. پیکر پدر «دنیا» سرانجام در آرامستان بهشت رضای مشهد آرام می‌گیرد؛ جایی که خاک، تن او را در خود نگه می‌دارد، خانه همچنان جای خالی‌اش را و وطن برای همیشه نامش را.