Amir Goudarzi

بعد از آن شب شوم، زنی با چند شاخه گل و چند شمع به گوشه‌ای از خیابان‌های نازی‌آباد برگشت. همان‌جایی که آسفالتش هنوز خاطره گلوله‌ها را در خود داشت. شمع‌ها را یکی‌یکی روشن کرد، روی زمین نشست و بی‌صدا اشک ریخت. رهگذرها از کنارش می‌گذشتند، اما او چشم از نقطه‌ای برنمی‌داشت که چند روز قبل، همسرش آخرین نفس‌هایش را همان‌جا کشیده بود. ویدئوی آن لحظه دست‌به‌دست چرخید؛ درست مثل ویدئوهای دیگری که بی‌تابی او را بر سر مزار امیر گودرزی ثبت کرده بودند. برای خیلی‌ها، آن زن و آن چند شمع، تصویر داغی شدند که هنوز خاموش نشده است. شامگاه هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، نازی‌آباد زیر بار گلوله و دود نفس می‌کشید. امیر گودرزی همراه دو نفر از دوستانش میان کوچه‌ها و خیابان‌ها می‌دوید. هر بار کسی بر زمین می‌افتاد، او خودش را به او می‌رساند، زیر بازویش را می‌گرفت و تا پارکینگ خانه‌ای که صاحبانش درهایش را برای پناه دادن به مجروحان باز گذاشته بودند، همراهی‌اش می‌کرد. بارها این مسیر را رفت و برگشت؛ مسیری که فقط چند قدم با خانه خودش فاصله داشت. در یکی از همین رفت‌وآمدها، نوبت به خودش رسید. گلوله‌ها او را نشانه گرفتند. دو گلوله به شکمش نشست و گلوله‌ای دیگر دستش را شکافت. دوستانش او را از همان مسیری که بارها برای نجات دیگران دویده بود، به سمت درمان بردند. میان انتقال از یک مرکز درمانی به مرکز دیگر، هنوز هوشیار بود. پزشک بالای سرش ایستاده بود که امیر با نگرانی به دست زخمی‌اش نگاه کرد و پرسید: «دکتر... من می‌توانم با این دست دوباره کار کنم؟» این سؤال از مردی می‌آمد که تمام زندگی‌اش را با دست‌هایش ساخته بود. امیر، کابینت‌ساز سی‌وشش‌ساله نازی‌آباد، از کودکی بدون پدر و مادر بزرگ شده بود و سال‌ها بار زندگی را به دوش کشیده بود. بعدها همه دنیایش در همسر و دختر چهارساله‌اش خلاصه شد و نان خانه را با همان دست‌هایی درمی‌آورد که حالا گلوله آن‌ها را از کار انداخته بود. اما انتقال دیرهنگام میان مراکز درمانی، فرصتی برای نجاتش باقی نگذاشت و او در بیمارستان پاکدشت، جان باخت. پیکرش را با تأخیر به خانواده تحویل دادند و برای مراسم خاک‌سپاری نیز محدودیت‌های زیادی گذاشتند. با این همه، مردم نازی‌آباد و تهران اجازه ندادند امیر در سکوت بدرقه شود. جمعیت بزرگی در بهشت‌زهرا گرد آمدند و شعار «می‌کشم، می‌کشم، آن‌که برادرم کشت» فضای آرامستان را پر کرد. ویدئوی آن مراسم، همان‌قدر فراگیر شد که فیلم لحظه تیر خوردن امیر؛ فیلمی که نشان می‌داد او در آخرین دقایق زندگی‌اش نه در حال فرار، بلکه در حال نجات جان دیگران بود. امیر گودرزی را در قطعه ۳۷ بهشت‌زهرا به خاک سپردند. اما برای خیلی‌ها، نام او بیش از هر چیز با همان تصویر گره خورده است؛ مردی که میان صدای گلوله، زخمی‌ها را بر دوش می‌کشید و سرانجام، در همان مسیری که بارها برای نجات دیگران دویده بود، خودش بر زمین افتاد.