Akbar Hassanpour

لباس‌هایش را پوشیده و آماده شده بود از خانه بیرون برود. پیش از رفتن، مقابل آینه ایستاد و نگاهی به خودش انداخت. رو به خانواده کرد و با لبخند پرسید: «تیپم چطوره؟» موقع انتخاب کفش‌هایش، کتانی‌ها را برداشت و گفت: «این کتونیام رو می‌پوشم که راحت بدوم.» آن شب تصمیمش را گرفته بود؛ خودش می‌رفت و نمی‌خواست خانواده همراهش باشند. گفت: «باید خودم تنها برم.» آماده و مصمم بود، اما با لبخند و آرامش از خانه بیرون رفت. اکبر حسن‌پور، ورزشکار و فوتبالیستی قدیمی که سابقه‌ی بازی در تیم همای تهران را داشت و با شور و شوق زیادی زندگی می‌کرد. خانواده برایش در اولویت بود؛ رابطه‌ی عمیق و عاشقانه‌ای با همسرش داشت و پدر دو دختر نوجوان بود که همه‌ی زندگی‌اش بودند. دخترهایش ۱۶ و ۱۸ سال داشتند و اکبر برای آینده‌ی آن‌ها آرزوهای زیادی داشت. در ۴۶ سالگی تازه به روزهایی رسیده بود که مدت‌ها انتظارشان را می‌کشید. تنها حدود بیست روز از بازنشستگی‌اش می‌گذشت و حالا می‌خواست فرصت بیشتری برای بودن کنار همسر و دخترانش داشته باشد، بیشتر سفر کند و از زندگی در کنار آن‌ها لذت ببرد. آن شب، ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، اکبر برای پیوستن به اعتراضات از خانه‌شان در گوهردشت کرج بیرون رفت، اما دیگر به خانه برنگشت. دو روز گذشت و از او خبری نشد. در جست‌وجویش بودند تا سرانجام پیکرش را در سردخانه‌ی بهشت سکینه پیدا کردند؛ دو گلوله به پهلویش اصابت کرده بود. کسی نمی‌داند در فاصله‌ی بیرون رفتن از خانه تا پیدا شدن پیکرش چه بر اکبر گذشت، کجا و چگونه هدف گلوله قرار گرفت و پس از آن چه اتفاقی افتاد. در گواهی فوت، علت مرگ او «اصابت گلوله به تن» ثبت شده است. اجازه ندادند اکبر را در بهشت سکینه‌ی کرج به خاک بسپارند؛ در آن روزها شماری از جان‌باختگان اعتراضات با محدودیت برای خاک‌سپاری در این آرامستان روبه‌رو شده بودند. پیکر اکبر در امامزاده محمد کرج به خاک سپرده شد و مراسم خاک‌سپاری نیز در شرایط امنیتی برگزار شد. پس از جان‌باختن او، نیروهای امنیتی برای دریافت مدارکش و ثبت نام اکبر به‌عنوان «شهید» نیز فشار آوردند، اما با این خواسته موافقت نشد. سخت‌گیری‌ها به سنگ مزار و نوشته‌های روی آن هم رسید و بر درج عنوان «شهید» روی سنگ اصرار داشتند. چهل روز بعد، خانواده، دوستان و نزدیکان اکبر گرد هم آمدند تا یادش را گرامی بدارند و مزارش را گلباران کردند. همسر و دو دخترش هر کدام کبوتری را به یاد او آزاد کردند و به پروازشان نگاه کردند. بعد، هر سه همدیگر را در آغوش گرفتند و گریستند؛ شاید هیچ‌کس به اندازه‌ی خودشان نمی‌توانست درد نبودن اکبر را بفهمد. اکبر پدری بود که دخترهایش تمام زندگی‌اش بودند. دلش می‌خواست دخترهایش و جوان‌های دیگر، آینده‌ی بهتری در ایران داشته باشند و با همین امید به اعتراضات پیوست. برای دو دختر نوجوانش، مثل هر پدری، آرزوهای زیادی داشت؛ آرزوهایی که فرصت دیدنشان را هرگز نیافت.