Erfan Ezzati

عرفان عزتی، شهروند کُرد ۲۸ سالهٔ اهل کرمانشاه، در روز ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی در شهرک معلم کرمانشاه جان خود را از دست داد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده و روایت نزدیکان، او بر اثر اصابت گلوله به ناحیهٔ سر کشته شد و شلیک از سوی نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی عنوان شده است. آن روزها کرمانشاه، مانند بسیاری از شهرهای ایران، شاهد حضور گستردهٔ مردم در خیابان‌ها و فضای سنگین امنیتی بود. اعتراضات با حضور نیروهای نظامی و امنیتی همراه شد و شماری از شهروندان در جریان این سرکوب‌ها جان باختند. براساس روایت خانواده، عرفان در روز ۱۸ دی از خانه خارج و همراه چند تن از دوستانش به تجمعات پیوست. چند ساعت بعد، حوالی ساعت ۱۱ شب، تلفن همراهش از دسترس خارج شد و ارتباط او با خانواده و دوستانش قطع شد. آن شب به خانه بازنگشت و نگرانی خانواده آغاز شد. روزهای بعد برای خانواده با جست‌وجو و انتظار گذشت. پنج‌شنبه، جمعه و شنبه به بیمارستان‌ها، مراکز مختلف، بازداشتگاه‌ها و زندان‌ها مراجعه کردند؛ چرا که تصور می‌کردند شاید عرفان بازداشت شده باشد. در جریان پیگیری‌ها، یکی از مأموران زندان دیزل‌آباد به خانواده پیشنهاد کرد، پزشکی قانونی را بررسی کنند. خانواده که هنوز امید داشتند او را زنده پیدا کنند، سرانجام راهی پزشکی قانونی شدند. آن‌جا پس از جست‌وجوی طولانی و دیدن حدود پانصد پیکر، از میان پیکرهای منتقل‌شده، عرفان را شناسایی کردند. بنا بر روایت خانواده، او بدون لباس و وسایل شخصی و بدون تلفن همراه پیدا شد. لحظه‌ای که پایان تلخ چند روز جست‌وجو و چشم‌انتظاری بود. پس از آن، پیکر عرفان تحویل خانواده شد. او در آرامستان بریموند کرمانشاه، در قطعهٔ ۱۰۶ و در آغوش مادربزرگش، در آرامگاهی دوطبقه به خاک سپرده شد. خانوادهٔ او تأکید می‌کنند که عرفان در ۱۸ دی‌ماه کشته شده است، اما تاریخ درج‌شده بر سنگ مزارش ۲۱ دی‌ماه است. این تفاوت به یکی از رسوم رایج در میان کردها بازمی‌گردد که براساس آن، تاریخ خاک‌سپاری را بر سنگ مزار حک می‌کنند، نه تاریخ درگذشت را. عرفان کوچک‌ترین فرزند خانواده بود. نزدیکانش می‌گویند رابطه‌ای عمیق و صمیمی با مادرش داشت و برای او تکیه‌گاهی همیشگی بود؛ جوانی که در خانه حضور پررنگی داشت و بسیاری از کارهای روزمره را برای مادرش انجام می‌داد. مادر عرفان پس از، از دست دادن فرزندش با اندوهی سنگین و وصف‌ناشدنی روبه‌رو شد. یک خواهر و یک برادر باقی مانده‌اند که اکنون با جای خالی او زندگی می‌کنند. عرفان در آستانهٔ آغاز فصل تازه‌ای از زندگی خود بود. او به دختری علاقه داشت و در زندگی‌اش عشق و امیدی برای آینده وجود داشت. همچنین بنا بر روایت نزدیکان، در فکر ازدواج و ساختن آینده‌ای تازه بود؛ اما آن‌چه در دی‌ماه ۱۴۰۴ رخ داد، فرصت ادامهٔ این مسیر را از او گرفت. عرفان عزتی امروز در خاطرهٔ خانواده، دوستان و کسانی که او را می‌شناختند، به عنوان جوانی با آرزوهای ساده و آینده‌ای ناتمام باقی مانده است؛ جوانی که زندگی‌اش می‌توانست ادامه پیدا کند، اما در یکی از تلخ‌ترین روزهای کرمانشاه پایان یافت.