Davod Medhdineshan Gharahghiyeh

داود مهدی‌نشان، متولد ۳۰ آذر ۱۳۶۴، ساکن نظرآباد کرج، مردی بود که بخش بزرگی از زندگی‌اش را با کار و تلاش گذراند. از کودکی با سختی‌های زیادی روبه‌رو شده بود و خیلی زود وارد بازار کار شد. سال‌ها برای تأمین معاش خانواده زحمت کشید و در نهایت با دست‌فروشی لوازم خانگی روزگار می‌گذراند؛ کاری که درآمدش به اندازه‌ای نبود که همه آرزوهایش را محقق کند، اما هیچ‌گاه او را از تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر برای خانواده‌اش بازنداشت. داود پدر دو فرزند بود؛ پسری ۱۴ ساله و دختری ۱۲ ساله که مهم‌ترین دل‌مشغولی زندگی‌اش بودند. آرزوهایش ساده اما عمیق بود؛ دوست داشت خانه‌ای برای خانواده‌اش داشته باشد، بتواند خودرویی بخرد و زندگی راحت‌تری برای همسر و فرزندانش فراهم کند. بیش از هر چیز، خوشبختی بچه‌هایش را می‌خواست و برای رسیدن به همین آرزوها هر روز کار می‌کرد. شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در پی فراخوان سراسری اعتراضات مردمی، خیابان‌های بسیاری از شهرهای ایران صحنه تجمع معترضانی بود که به وضعیت سیاسی، اقتصادی و معیشتی کشور اعتراض داشتند. داود نیز در نظرآباد به جمع معترضان پیوست. ساعتی بعد، با آغاز تیراندازی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی، گلوله‌ای به قلبش اصابت کرد و جان باخت. خانواده‌اش دو روز در انتظار تحویل پیکر او ماندند تا سرانجام ۲۱ دی‌ماه، پیکرش را در بهشت سکینه کرج تحویل گرفتند. یک روز بعد، در ۲۲ دی، مراسم خاک‌سپاری او در بهشت نبی‌اکرم نظرآباد برگزار شد. فشارهای امنیتی پس از جان‌باختن داود نیز ادامه داشت. سرانجام، پس از مراسم هفتم، او را در چارچوب روایت رسمی حکومت به‌عنوان «شهید» ثبت کردند و همین عنوان بر سنگ مزارش حک شد. برای خانواده داود، فقدان او تنها به معنای از دست دادن نان‌آور خانه نبود؛ آن‌ها مردی را از دست دادند که سال‌ها با وجود دشواری‌های زندگی، امیدش را حفظ کرده و آینده را در خوشبختی فرزندانش دیده بود. پسر ۱۴ ساله و دختر ۱۲ ساله‌اش، در سنی که هنوز بیش از هر زمان به حضور پدر نیاز داشتند، ناچار شدند زندگی را بدون او ادامه دهند. با این حال، یاد مردی که همه زندگی‌اش را صرف ساختن آینده خانواده‌اش کرده بود، در زندگی همسر و دو فرزندش باقی ماند.