Fereshteh Keshavarzi Kalehkaleh

نوزدهم دی از همون جمعه‌های دلگیر زمستون بود. از صبح این آهنگ تو سرم می‌چرخید. می‌گفتن دیشب خیلی از هم‌شهری‌ها و هم‌وطن‌هام پرپر شدن، عین برگ درخت افتادن. با خودم کلنجار می‌رفتم. برم یا نرم. شوهرم رو نگاه کردم. چیزی نگفتم. تو دلم داشتم با خودم حرف می‌زدم: من بمونم تو خونه، اون‌وقت این همه جوون تو خون بغلطن؟ حیفه، حیفه که جوون‌های مردم برن و ما تو خونه بشینیم. بچه‌هام خواب بودن. رفتم بالای سرشون. دخترم دستش رو گذاشته بود زیر صورتش. دولا شدم و بوسش کردم. پسرم پتو رو لگد زده بود کنار. یه لحظه فکر کردم شاید بمونم. بعد یاد اون جوون‌ها افتادم که دیشب رو خاک افتاده بودن و فکر کردم این بچه‌ها دارن تو چه دنیایی بزرگ می‌شن، اگه من هم بشینم. به خاطر آینده‌ی بهترِ همین دوتا، امشب می‌رم. شال آبیم رو برداشتم و عینکم رو زدم. تو آینه یه لحظه به خودم نگاه کردم. زنی که بیشتر عمرش رو صرف همین خونه و همین بچه‌ها کرده بود، حالا داشت می‌رفت وسط خیابون، وسط جمعیتی که همه یه چیز می‌خواستن: این‌که دیگه کسی رو تو خون نبینن. مارلیک شلوغ بود. صدا از هر طرف می‌اومد. دست یکی رو گرفتم. بعد دست یکی دیگه رو. یه لحظه حس کردم قوی‌ترم از هر وقت دیگه‌ای تو زندگیم. بعد صدای شلیک. یکی، دوتا، سه‌تا. همه دویدن. من هم می‌خواستم بدوم. سرم رو بلند کردم که ببینم بچه‌ها کجان. انگار هنوز باورم نشده بود که اون بچه‌ها خونه‌ان، تو تخت‌خواب‌شون. بعد دیگه چیزی نبود. نه صدا، نه نور، نه سرما و نه اون آهنگ لعنتی که از صبح تو سرم بود. حالا تو پرندم. دور از اون خونه، دور از اون دو تا بچه که صبح از خواب بیدار شدن و مادرشون رو صدا زدن و کسی جواب نداد. شوهرم هنوز میاد سر مزارم. می‌دونم چون وقتی میاد، هوا رو حس می‌کنم که عوض می‌شه. اما صداش رو نمی‌شنوم. فقط سکوت هست، باد و یه سنگ که اسمم روش نوشته شده. فرشته کشاورزی بودم. فرزند طاق‌بستان، غریبی که در دیار دیگه دنبال آینده و آرامش بود. یه جمعه رفتم که یه جوون کمتر تو خون بغلطه. برنگشتم، اما فکر می‌کنم اگه اون شب رو دوباره داشتم، بازم همون تصمیم رو می‌گرفتم. اگه دوباره صدای جوونی از خیابان بیاد، باز هم دلم آروم نمی‌گیره چون بعضی مادرها فقط برای فرزندان خودشون مادر نیستند. برای یک وطن مادرند. نامم فرشته بود. و یک جمعه، میان دود و خون و فریاد، جاودانه شدم.