Javad Heydarnejad

جواد حیدرنژاد، فرزند عباسعلی و زهره، در تاریخ ۲۹ آبان‌ماه ۱۳۶۷، در روستای ارچنگان از توابع شهرستان کلات نادر در استان خراسان رضوی به دنیا آمد. او تحصیلات خود را تا مقطع فوق‌دیپلم در رشته‌ی عمران ادامه داده بود. جواد پس از آن وارد بازار کار شد و در محدوده‌ی خیابان احمدآباد مشهد، صاحب مغازه‌ای در زمینه‌ی تعمیر و فروش تلفن همراه بود. او در روایت نزدیکانش، مردی مهربان، دلسوز و بخشنده بود؛ هیچ‌کس از او بدی ندیده بود و همیشه از خودش می‌گذشت تا مبادا کسی از او ناراحت شود. در جمع، لبخند بر لب داشت، اما پشت آن لبخند، فکرها و دغدغه‌های بسیاری پنهان بود. او نگاه خودش را به زندگی داشت و معتقد بود آدم نباید زندگی‌اش را بر اساس قضاوت و حرف دیگران بسازد. جواد می‌گفت: «اگه داری رویای خودت رو زندگی می‌کنی، اگه از زندگی لذت می‌بری، بهت تبریک می‌گم؛ یعنی داری راه درست رو می‌ری. گول حرفای مردم رو نخور، تو واسه بقیه زندگی نمی‌کنی.» با این حال، برادرش از روزهایی گفته است که او را در سکوت و تنهایی، گوشه‌ی اتاق می‌دید؛ مردی که هر راهی را برای ساختن زندگی‌اش امتحان می‌کرد، اما احساس می‌کرد درها یکی پس از دیگری به رویش بسته می‌شوند و زندگی برایش به بن‌بست رسیده است. جواد از شرایط زندگی خود ناراضی بود؛ از اینکه در ۳۷ سالگی نه سرمایه‌ای برای ساختن آینده داشت و نه پولی که بتواند با آن به خواسته‌هایش برسد. بسیاری از چیزهایی که آرزویشان را داشت، برایش به رویاهایی دست‌نیافتنی و حسرت‌هایی انباشته تبدیل شده بودند. اعتراض او نیز به همین شرایط و آینده‌ای بود که هر روز دورتر از دسترس به نظر می‌رسید. شاید همین شرایط باعث شد که جواد تصمیم بگیرد در پی فراخوان هجدهم و نوزدهم دی‌ماه به خیابان برود و در کنار دیگر مردم معترض قرار بگیرد. در جریان اعتراضات، نیروهای مستقر در کلانتری هفت‌تیر به سوی مردم شلیک کردند و بر اساس روایت‌های منتشرشده، گلوله‌های جنگی به ناحیه‌ی ران و پشت سر جواد اصابت کردند. شاهدان عینی گفته‌اند که پس از اصابت گلوله‌ها، جواد در گوشه‌ای افتاده بود. مردم تلاش کردند خود را به او برسانند و کمکش کنند، اما شدت خونریزی به حدی بود که در نهایت جان خود را از دست داد. برادر جواد، در سوگ او از مهربانی‌هایش و آرزویی که همیشه برای روزهای خوب و سلامتی همه داشت، نوشته و با اندوه از آخرین لحظات زندگی برادرش یاد کرده است. پرسشی که همچنان در ذهنش می‌چرخد این است که جواد هنگام کشیدن آخرین نفس‌هایش به چه چیزی فکر می‌کرد. او با حسرت از روزهایی یاد کرده که می‌توانست برادرش را بیشتر در آغوش بگیرد و بیشتر ببوسد؛ حسرتی که پس از رفتن جواد برایش باقی مانده است. شبی که جواد را از او گرفتند، برای برادرش به شبی فراموش‌نشدنی تبدیل شد؛ شبی که پس از آن، به گفته‌ی خودش، زندگی برایش «بی‌معنی و تلخ» شد. از سوی دیگر، خواهر جواد نیز بارها از دلتنگی برای برادرش و تغییری که نبود او در زندگی خانواده به‌جا گذاشته، نوشته است. در یکی از ویدئوهایی که در فضای مجازی منتشر شده، جواد در کنار اعضای خانواده‌اش دیده می‌شود؛ همه در حال رقص و پایکوبی‌اند و صدای خنده و شادی‌شان فضای آن لحظات را پر کرده است؛ تصاویری از روزهایی که هنوز در میان خانواده بود و پدر و مادرش از ته دل می‌خندیدند. خواهرش در کنار این ویدئو از روزهایی نوشته که دیگر آن خنده‌ها در خانه شنیده نمی‌شود: «من بمیرم برای تو، جواد جانم... قربون خنده‌های مامان و بابا بشم، چقدر از ته دل می‌خندیدن؛ شش ماهه که دیگه نخندیدن.» او در ادامه، خطاب به برادرش از دلتنگی عمیق خود نوشته است: «الهی من قربون اون خنده‌هات بشم، جان دلم، دورت بگردم. دلم برای تو، برای صدات و برای خنده‌های از ته دلت تنگ شده، جانِ جانانم. کاش بودی... مامان و بابا دیگه نمی‌خندن.» مزار جواد حیدرنژاد در روستای ارچنگان از توابع شهرستان کلات نادر در استان خراسان رضوی قرار دارد.