Mostafa (Nima) Jafari Fesharaki

Shot from behind in Narmak neighborhood at around 9:30 AM (had his last phone call with his brother at 9:30, and 10 minutes later a woman answered his phone). People were carrying bodies to residential parking areas, and Mostafa was carried to the end of the alley.

من مصطفی جعفری فشارکی هستم، نزدیکانم مرا نیما صدا می‌کردند. سی‌وهفت سال داشتم، متأهل بودم و در تهران زندگی می‌کردم. مدرک کارشناسی داشتم و مدیرعامل یک شرکت خصوصی ساختمانی بودم. دوست داشتم بسازم و حاصل تلاشم را در خانه‌هایی ببینم که زندگی در آن‌ها جریان دارد. آرزویم این بود که روزی بزرگ‌ترین شرکت ساختمانی ایران را داشته باشم، و برای این هر روز تلاش می‌کردم. علاقه داشتم دوستان و اقوام را دور هم جمع کنم، با آن‌ها به سفر برویم و یا در گوشه‌ای زیبا در دنیا کمپ بزنیم. ورزش می‌کردم، عاشق فوتبال و تیم استقلال بودم. نزدیکانم مرا با خنده‌هایم به یاد می‌آورند؛ با مهربانی و معرفت، با شوقی که برای کنار هم بودن داشتم. دلم می‌خواست خوشی را با آدم‌هایی که دوست‌شان داشتم قسمت کنم. ایران هم بخشی از همین دوست‌داشتن بود. دغدغه‌ی وطن و آزادی‌اش را داشتم؛ آرزو داشتم در سرزمین خودمان بتوانیم آزاد و امیدوار زندگی کنیم، کار کنیم و آینده‌ای روشن را ببینیم. ولی ما در حکومتی کثیف و دیکتاتوری گرفتار شده بودیم. راه پیشرفت برای اکثر مردم بسته به نظر می‌رسید. زمستان ۱۴۰۴ اوج نارضایتی مردم بود. گرانی و تورم زندگی را بیش از پیش برای مردم سخت کرده بود. در اکثر شهرهای کشور اعتصابات بازار و اعتراضات خیابانی شروع شده بود. به دلیل حمایت مردم از شاهزاده رضا پهلوی، فراخوانی از طرف او آمده بود. او برای هجدهم و نوزدهم دی‌ماه فراخوان داده بود که مردم ساعت هشت شب، در خیابان‌ها یا از خانه‌هایشان، هم‌زمان شعار بدهند و خواسته‌شان را فریاد بزنند. شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در تهران، من به هفت‌حوض رفتم تا در اعتراضات کنار مردم باشم. از فراخوان شاهزاده استقبال زیادی شده بود. آن شب جمعیت زیادی به خیابان آمده بود. مردم شجاعانه درود به روح شاه ایران می‌فرستادند و مرگ دیکتاتور را می‌خواستند. وحدت مردم نوای آزادی می‌داد و ترسی بی‌سابقه به جان دیکتاتور جمهوری اسلامی انداخت و او دستور کشتار وحشیانه داد. حدود ساعت نه شب، تیراندازی به طرف معترضان بی‌سلاح آغاز شد. در حالی که جمعیت پراکنده می‌شد، من ماندم تا به مجروحان کمک کنم. وقتی آمبولانس رسید، با تمام توان کمک کردم زخمی‌ها را به داخل آمبولانس برسانم. اما پس از حرکت آمبولانس، گلوله‌ای از پشت سر به من اصابت کرد و زندگی‌ام همان‌جا پایان گرفت. آن شب ماندم تا به مجروحان کمک کنم؛ قرار بود به خانه برگردم. من برای تمام‌ شدن زندگی‌ام به خیابان نرفته بودم؛ رفته بودم تا زندگی بهتری داشته باشیم. سی‌وهفت سال زندگی، با همه‌ی سفرهای نرفته، نقشه‌های ناتمام و روزهایی که می‌خواستم کنار همسر و خانواده‌ام بگذرانم، ناگهان ناجوانمردانه و بی‌رحم به پایان رسید. سه روز بعد پیکرم را تحویل گرفتند. مرا به روستای اجدادی‌مان در اصفهان، فشارک، بردند و به خاک‌سپردند. اجازه‌ی خاک‌سپاری را به‌سختی دادند و مأموران در مراسم حضور داشتند. من که دوست داشتم بهانه‌ی جمع‌ شدن عزیزانم باشم، این‌بار دلیل گردهم‌ آمدن‌شان در سوگ شدم.