Mehrdad Reyhani

Father of a six-month-old daughter. Killed by a direct gunshot to the head from a distance of less than half a meter while attempting to rescue and transport an injured girl. Body was identified by his family eight days later among numerous victims at Bagh‑e Rezvan Cemetery. He was buried under pressure, after authorities extracted written commitments from the family and prohibited any public announcement or mourning ceremony

مهرداد ریحانی، ۳۷ ساله، فرزند علیرضا، شهروند ترک‌قشقایی و اهل شهرضا در استان اصفهان بود؛ پدر دختری شش‌ماهه. مردی که در کنار خانواده‌اش، با سمنوپزی روزگار می‌گذراند؛ سمنوهایی که هر سال، نزدیک نوروز، راهی خانه‌های مردم می‌شدند و بخشی از عطر و رسم نوروز شهر را با خود می‌بردند. شامگاه پنجشنبه، ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، شهرضا در التهاب اعتراضات بود. مهرداد در میان جمعیت بود. اما آن شب فقط یک معترض نبود. روبه‌روی بیمارستان سجاد شهرضا، میان آشوب و هراس، دختری زخمی بر زمین مانده بود. مهرداد برای نجات او جلو رفت؛ برای این‌که شاید بتواند او را از میان آن‌ همه خشونت به جایی امن برساند. اما خودش هدف گلوله قرار گرفت؛ گلوله‌ای که به شکمش نشست. با همان تن زخمی، به‌سختی خودش را تا خیابان بلال رساند؛ قدم‌هایی سنگین و بریده، درحالی‌که خون و درد هر لحظه توانش را کمتر می‌کرد. اما آن‌جا نیز راه نجاتی در انتظارش نبود. مأموران حکومتی خیابان را بسته بودند و مهرداد، زخمی و بی‌پناه، در محاصره‌ی آنان گرفتار شد. فاصله‌ی میان او و مأمور مسلح حدود نیم‌متر بود. در همین فاصله‌ی نزدیک، گلوله‌ای مستقیم به سر مهرداد شلیک شد. همه‌چیز در چند لحظه تمام شد؛ مردی که برای نجات یک انسان دیگر جلو رفته بود، خودش بر زمین افتاد. پشت سر او، خانه‌ای ماند با دختری شش‌ماهه که هنوز نمی‌دانست پدرش دیگر برنمی‌گردد. اما پایان ماجرا در خیابان رقم نخورد. پیکر مهرداد، مانند بسیاری از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه، در اختیار نهادهای امنیتی قرار گرفت. خانواده هشت روز در انتظار ماندند؛ هشت روز بی‌خبری، جست‌وجو و اضطراب، تا سرانجام پیکر او در آرامستان باغ رضوان اصفهان شناسایی شد. تحویل پیکر با شرط و فشار همراه بود؛ خاک‌سپاری در سکوت و با تعهد به منع اطلاع‌رسانی عمومی. مهرداد، هشت روز پس از کشته‌شدن، در آرامستان شهرضا، قطعه‌ی ۴، و بی‌آن‌که صدای مراسمش شنیده شود، به خاک سپرده شد. شهرضا در آن دو روز، فقط شاهد کشته‌شدن مهرداد نبود؛ چندین تن دیگر از فرزندان ایران نیز با شلیک مستقیم گلوله، جان خود را در جریان اعتراضات از دست دادند. مهرداد اما برای بسیاری، با سمنوهایش به یاد خواهد ماند؛ مردی که هر سال، پیش از رسیدن نوروز، شیرینی جوانه‌های گندم و عطر بهار را به خانه‌های مردم می‌رساند. اما نوروز ۱۴۰۵، سمنوی او دیگر یکی از «سین»های سفره‌ی خانواده‌ی خودش نبود. خانه با جای خالی پدری آغاز شد که دیگر هیچ‌گاه از راه نرسید. هفت ماه گذشت. حالا آنیا، دختر کوچکش، یک‌ساله شده؛ اولین شمع تولدش را فوت کرده، بی‌آن‌که بداند مردی که باید کنارش می‌ایستاد، دست کوچکش را می‌گرفت و برایش آواز می‌خواند، دیگر نیست. نوروز گذشت. تولد آنیا هم گذشت. و هر دو با یک جای خالی برگزار شدند: جای خالی پدر.