Mohammad Jafarpour

محمد جعفرپور، دانشجوی ۲۵ ساله‌ی ترم آخر کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر دانشگاه علم و صنعت تهران، شامگاه جمعه ۱۹ دی‌ماه در منطقه‌ی سده، واقع در خمینی‌شهر اصفهان، بر اثر شلیک گلوله هدف قرار گرفت. خانواده‌ی او تا حوالی ساعت چهار بامداد، در خیابان‌ها، مراکز درمانی و بازداشتگاه‌ها در جست‌وجویش بودند و گمان می‌کردند بازداشت شده است. اما عصر روز یکشنبه، تماسی کوتاه همه‌چیز را تغییر داد؛ خبر جان‌باختن محمد به خانواده‌اش اعلام شد. بر اساس مدارک پزشکی، او چند ساعت پس از اصابت دو گلوله در بیمارستان جان باخته بود. پیکر او پس از چند روز، در پنجشنبه ۲۵ دی‌ماه، به خانواده تحویل داده شد. محمد جعفرپور، دانش‌آموخته و فعال حوزه‌ی هوش مصنوعی و علم داده بود. او را به‌عنوان جوانی نخبه، عاشق علم، پژوهش و موسیقی می‌شناختند؛ جوانی که سنتور، بخشی جدانشدنی از زندگی‌اش بود. با وجود دریافت پیشنهادهای بورسیه از خارج از کشور، ایران را ترک نکرد و به گفته‌ی خانواده‌اش، باور داشت باید دانش خود را در خدمت مردم کشورش قرار دهد. محمد، تک‌پسر خانواده بود. در مراسم خاک‌سپاری‌اش، حاضران شال‌های سفید بر سر کردند؛ نمادی از آزادی و یاد او. زهرا هاشمی، مادر محمد جعفرپور، در ویدئویی که پس از جان‌باختن فرزندش منتشر کرد، از وصیتی گفت که هرگز فرصت اجرای آن را نیافتند. او با صدایی آمیخته به اندوه گفت: «محمدم وصیت کرده بود اگر عضوی از بدنش بتواند جان انسانی را نجات دهد، آن را اهدا کنیم و اگر نه، پیکرش را برای پژوهش به دانشگاه بسپاریم. اما بعد از یک هفته پیکرش را به ما تحویل دادند و دیگر امکان انجام وصیتش نبود.» او فرزندش را جوانی عاشق وطن، علم و مردم توصیف کرد؛ جوانی مسلط به سه زبان زنده‌ی دنیا که آینده‌اش را در ایران جست‌وجو می‌کرد. مادر محمد در پایان آن ویدئو گفت: «شال سفیدم نشانه‌ی آزادگی توست و شال قرمزم نشانه‌ی سرخی خونت؛ پسرم، تا ابد تکه‌ای از قلب ما برای تو می‌تپد.» در بخش پایانی همان ویدئو، تصویری از فهرست اهداف شخصی محمد منتشر شد؛ فهرستی که در میان آرزوها و برنامه‌هایش، عبارتی درباره‌ی «جاویدنام شدن در راه وطن» دیده می‌شد. پدر محمد جعفرپور نیز در مراسم چهلم فرزندش، از روزهای تلخ جست‌وجو سخن گفت: «یک هفته دنبال پیکرت می‌گشتم. یک هفته خواب و شب و روز نداشتیم، محمدم.» روایت محمد جعفرپور، روایت خاموش‌شدن نسلی است که می‌توانست آینده بسازد؛ نسلی از جوانان اهل دانش، پژوهش و خلاقیت که باید در سرزمین خود منشأ سازندگی و پیشرفت می‌بودند. اما در کشوری که نخبگانش می‌توانند چراغ علم و توسعه باشند، جوانی، دانایی و آرزوهایشان بی‌رحمانه به دست کسانی سپرده می‌شود که هیچ دانشی جز شیوه‌ی گرفتن جان انسان‌ها ندارند.