Soroush Sadeghizadeh

در ۲۹ شهریور سال ۱۳۷۸ پسری در اصفهان به دنیا آمد که بعدها خنده‌ها، هوش و انرژی بی‌پایانش روشنی‌بخش خانه و دلِ عزیزانش شد؛ سروش صادقی‌زاده. جوانی خوش‌رو و خوش‌خنده که همیشه حرفی برای گفتن، بهانه‌ای برای خندیدن و شوقی برای تجربه کردن داشت. بزرگ‌تر که شد، استعداد و انگیزه‌اش او را به دنیای پرسرعت تکنولوژی و دیجیتال مارکتینگ کشاند. سروش مهندس کامپیوتر بود و در مقطع کارشناسی ارشد این رشته نیز تحصیل می‌کرد؛ جوانی که یادگیری برایش متوقف نمی‌شد و با جدیت مسیر حرفه‌ای و علمی خودش را دنبال می‌کرد. سروش پرتلاش، خوش‌طبع و پر از ایده‌های تازه بود؛ عاشق سفر بود، طبیعت را دوست داشت و آشپزی برایش لذت‌بخش بود و هر جا حضور داشت، شوخی و انرژی‌اش سنگینی سکوت را کنار می‌زد. سروش آینده را در ذهنش نمی‌بافت، بلکه قدم‌به‌قدم می‌ساخت. رؤیای تأسیس شرکت خودش را داشت و آن‌قدر مصمم بود که حتی قبل از شروع، لوگو و وب‌سایتش را هم طراحی کرده بود. با اینکه شرایط، مدرک و امکان مهاجرت برایش مهیا بود و مدتی هم زبان می‌خواند، اما قلبش به این خاک گره خورده بود. وقتی صحبت از رفتن می‌شد، قاطعانه می‌گفت: «نه، می‌مونم همین‌جا... اینجا درست میشه.» او ماند، چون به فردای این سرزمین ایمان داشت. اما شامگاه پنج‌شنبه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، حوالی ساعت ۱۱:۳۰ شب، تنها چند دقیقه مانده به خانه، زندگی سروش در محدوده‌ی پل فردوسی اصفهان با شلیک نیروهای حکومتی به پایان رسید. سروش به همراه نزدیکانش از خانه یکی از بستگان بازمی‌گشت که هدف تیراندازی قرار گرفت. در آن تیراندازی، اعضای خانواده‌اش بر اثر اصابت ساچمه زخمی شدند، اما گلوله‌ای جنگی به سروش اصابت کرد. رهگذران برای نجاتش ایستادند و پیکر نیمه‌جانش را به بیمارستان رساندند، اما او پیش از رسیدن به مرکز درمانی، جانش را از دست داده بود. پس از جان باختن سروش، نزدیکانش چندین روز را در بلاتکلیفی و دوندگی جانکاه برای تحویل پیکر او سپری کردند. سرانجام امکان وداع با او فراهم شد و سروش در باغ رضوان اصفهان به آغوش خاک سپرده شد. سروش می‌توانست برود. راهش برای رفتن باز بود. اما ماندن را انتخاب کرد، چون باور داشت «اینجا درست میشه». او ماند تا بسازد، اما فرصت ساختن آینده‌ای را که برای خودش تصور کرده بود، از او گرفتند. حالا از آن آینده، رؤیاهای ناتمامش مانده، شرکتی که قرار بود روزی راه بیفتد، وب‌سایتی که پیش از آغاز کارش طراحی کرده بود و هزاران ایده‌ای که دیگر فرصتی برای عملی شدن پیدا نکردند. سروش رفت، اما باورش به ماندن هنوز باقی است: «ایران درست میشه.»