Sonia Salehi-Rad

Language teacher and beloved educational figure. Shot directly with a war bullet at close range (about 6 meters) in the head in the Sadra neighborhood of Shiraz by Khamenei's mercenaries. Her body was buried under severe security measures in a completely controlled environment in Ghalat village, Shiraz. The burial ceremony was held with severe restrictions on public attendance and under security forces' supervision.

سونیا صالحی‌راد، معلمی مهربان و دلسوز بود که بخش بزرگی از زندگی خود را صرف آموزش و پرورش کودکان کرده بود. این دختر ۳۴ ساله اهل شیراز، به عنوان معلم زبان انگلیسی شناخته می‌شد و در میان شاگردانش جایگاهی فراتر از یک آموزگار داشت. مرور نوشته‌ها و پیام‌های دانش‌آموزانش در صفحهٔ اینستاگرام او، تصویری روشن از شخصیت دوست‌داشتنی سونیا را نمایان می‌کند. شاگردانش بارها از مهربانی، مسئولیت‌پذیری و صبوری او نوشته‌اند؛ از این‌که سونیا برای آنان تنها یک معلم نبود، بلکه دوستی صمیمی و همراهی دلسوز به شمار می‌رفت. بسیاری از آنان گفته‌اند که زبان انگلیسی را با شوق و علاقه، به واسطهٔ شیوهٔ تدریس پرانرژی و محبت‌آمیز او آموخته‌اند و هر بار با اشتیاق و عشق در کلاس‌هایش حاضر می‌شدند. سونیا در روز ۱۹ دی‌ماه، همراه با دیگر شهروندان صدرا، در خیابان حضور داشت تا صدای اعتراض و مطالباتی را که باور داشت سال‌ها از مردم دریغ شده است، فریاد بزند. اما آن روز برای او به واپسین روز زندگی‌اش بدل شد؛ او بر اثر اصابت مستقیم گلولهٔ جنگی به ناحیهٔ سر جان خود را از دست داد و نامش در شمار جان‌باختگان آن روزهای خونین ثبت شد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، مراسم خاک‌سپاری این معلم ۳۴ ساله در روستای قلات شیراز در فضایی امنیتی برگزار شد. به گفتهٔ یکی از نزدیکان خانواده، در مراسم ختم سونیا چند مأمور زن و مرد حضور داشتند و تلاش می‌کردند از سر دادن شعار توسط حاضران جلوگیری کنند. همچنین گزارش شده بود که تنها یک روز پس از خاک‌سپاری، اعلامیه‌های ترحیم سونیا از سطح شهر و دیوارهای محل جمع‌آوری شده بودند؛ گویی عده‌ای می‌خواستند نه‌ تنها نام، بلکه یاد و خاطره‌اش نیز از حافظهٔ عمومی پاک شود. براساس ویدئوهای منتشرشده از مراسم چهلم سونیا، این آموزگار جوان و محبوب، جمعیت زیادی از مردم، دوستان، شاگردان و خانوادهٔ او در آرامستان قلات شیراز گرد هم آمدند تا یاد و خاطره‌اش را گرامی بدارند. حاضران با کف زدن و هم‌صدایی، یاد این گل پرپرشده را زنده نگه داشتند و با شعار «این گل پرپر شده، هدیه به میهن شده» عشق و اندوه خود را نسبت به او ابراز کردند. فضای مراسم آکنده از احساسات و یادآوری خاطرات زنی بود که با مهربانی و عشق به آموزش، جایگاه ویژه‌ای در دل شاگردان و اطرافیانش یافته بود. سونیا صالحی‌راد تنها یک نام در میان جان‌باختگان آن روزها نیست؛ او معلمی بود که با لبخند، مهربانی و عشق به آموزش، در قلب ده‌ها کودک و نوجوان جای گرفت. زندگی او در کلاس‌های درس، در واژه‌هایی که به شاگردانش آموخت و در خاطراتی که برای آنان ساخت، ادامه خواهد یافت. امروز نام سونیا در کنار نام دیگر فرزندان این سرزمین زنده است؛ زنی که زندگی‌اش را صرف آموزش و آگاهی کرد و سرانجام در آرزوی فردایی بهتر جان باخت. یادش در کوچه‌های شیراز، در آرامستان قلات و در قلب شاگردانی که با عشق در کلاس‌هایش حاضر می‌شدند، جاودانه خواهد ماند.