Mehdi Ranjbari

مهدی رنجبری دهم مهر ۱۳۸۲ در تهران به دنیا آمد. فرزند یوسف بود؛ جوانی با ریشه‌هایی در باباپیر تویسرکان و از تبار لر بختیاری. زندگی‌اش در کنار خانواده‌ای که دوست‌شان داشت و در جمع دوستانی که با آنان معنا می‌یافت، جریان داشت. کمتر از یک سال از پایان خدمت سربازی‌اش گذشته بود و هنوز در حال ساختن ریتم تازه‌ای برای زندگی خود بود. ورزش بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش به شمار می‌رفت و حضور در باشگاه از برنامه‌های همیشگی او بود. همهٔ دوستانش در باشگاه او را با نیکی یاد می‌کنند و به یاد می‌آورند. سه‌بار عنوان قهرمانی کشور در رشتهٔ هاپکیدو و دو بار عنوان قهرمانی کیک‌بوکسینگ را به دست آورده بود؛ افتخاراتی که حاصل سال‌ها تلاش، انضباط و پشتکار او بودند. هجدهم دی‌ ۱۴۰۴، جلوى كلانترى رشيد تهران پارس هدف شلیک سه گلولهٔ کلاشینکف قرار گرفت. گلوله‌ها به شکم او اصابت کردند و به شدت مجروح شد. او را به بیمارستان ارتش منتقل کردند؛ جایی که ده روز میان اتاق‌های عمل، بخش مراقبت‌های ویژه و امیدهای هر روزهٔ خانواده سپری شد. جراحی‌های پیاپی و انتظارهای طولانی، روزها را برای نزدیکانش کش‌دار و سنگین کرده بود. سرانجام بیست‌وهشتم دی‌ماه، بر اثر عفونت ناشی از جراحات وارده، در بیمارستان جان باخت. آن‌چه بیش از هر چیز از مهدی در ذهن خانواده و دوستانش باقی مانده، جزئیات ساده اما ماندگار، رفتارش است؛ علاقه‌اش به نظم، هماهنگی و کنار هم بودن آدم‌ها. دوست داشت در مراسم‌ها همه مرتب و آراسته باشند و لباس‌هایی یک‌دست بپوشند؛ نشانه‌ای از همدلی و همراهی. برای چهلم او، برادرش از دوستان و آشنایان خواست با تی‌شرت‌های سفید ساده در مراسم حاضر شوند تا یادبودی بر آن‌ها چاپ شود و همه یک‌دست و همدل در کنار یک‌دیگر بایستند؛ همان‌گونه که مهدی دوست داشت. گویی حتی در نبودش نیز سلیقه و نگاه او به جمع، در میان نزدیکانش جاری مانده بود. نام مهدی هنوز در گفت‌وگوهای آرام خانواده و دوستانش شنیده می‌شود؛ در میان یادهایی کوچک اما دقیق، در خاطرهٔ رفتارهایی که ساده به نظر می‌رسند، اما بیش از هر چیز، تصویری روشن از انسانی را به جا گذاشته‌اند که نظم، رفاقت و کنار هم بودن را دوست داشت.