Masoud Modaber

«ماتیار دیزاین» نامی بود که مسعود برای شرکت طراحی و معماری خودش انتخاب کرده بود؛ نام دخترش. سال‌ها در حوزه‌ی معماری، طراحی و ساخت‌وساز کار کرده و کسب‌وکار خودش را راه انداخته بود. معماری را تا مقطع دکترا ادامه داده بود و بخش بزرگی از زندگی حرفه‌ای‌اش با طراحی و پروژه‌های ساختمانی می‌گذشت. اما بیرون از کار، ماتیار و مروا تمام زندگی مسعود بودند؛ دو دختری که در عکس‌هایش گاهی در آغوش پدر و گاهی مشغول بازی با او دیده می‌شوند و نام یکی‌شان حتی بر شرکتی نشسته بود که مسعود حاصل سال‌ها کار و تخصصش را در آن دنبال می‌کرد. مسعود مدبر ۴۳ سال داشت؛ اهل سامان در چهارمحال‌وبختیاری بود و در اصفهان زندگی می‌کرد. پدرش را چند سال پیش از دست داده بود و مادرش در قید حیات بود. چهار برادر و دو خواهر داشت و در خانواده‌ای پرجمعیت و صمیمی بزرگ شده بود؛ خواهرها و برادرهایی که با وجود گذشت سال‌ها و تشکیل زندگی‌های جداگانه، ارتباط نزدیک‌شان با یکدیگر حفظ شده بود. مسعود را آدمی خوش‌رو، رفیق و دست‌به‌خیر به یاد می‌آورند. زندگی را سخت نمی‌گرفت و به گفته‌ی یکی از همکارانش، پروژه‌ها با حضور او همیشه پر از خنده و شادی بود. یکی از هم‌دانشگاهی‌هایش که ۱۸ سال با او دوستی داشت، می‌گوید کافی بود به مسعود زنگ بزنی و از او کاری بخواهی؛ هر کاری داشت زمین می‌گذاشت تا مشکل دوستش را حل کند. ۱۹ دی ۱۴۰۴، مسعود از خانه‌ی بیرون رفت تا به اعتراضات بپیوندد. به گفته‌ی کسانی که او را می‌شناختند، گرفتاری مالی او را به خیابان نکشانده بود؛ برای رفتنش هدفی داشت. خودش آن هدف را پیش از رفتن، ساده‌تر از هر توضیح دیگری برای ماتیار و مروا گفته بود: «برای آینده‌ی شما به خیابان می‌روم.» آن شب، در محدوده‌ی خانه‌ی اصفهان و کوچه‌ی ارغوان، نیروهای حکومتی به سوی معترضان شلیک کردند. مسعود از پشت هدف گلوله‌ی جنگی قرار گرفت؛ گلوله به ناحیه‌ی پشت سرش اصابت کرد و جانش را گرفت. خانواده اما از سرنوشت او بی‌خبر بودند و جست‌وجویی که برای پیدا کردن مسعود آغاز شد، روزها طول کشید. یک روز بعد، در تماسی به خانواده گفته شد برای پیدا کردن مسعود به باغ رضوان اصفهان بروند. اما آن روز نامی از او نبود. روز بعد دوباره رفتند و باز هم خبری نشد. این رفت‌وآمد یک هفته ادامه پیدا کرد؛ هر روز نام کشته‌شدگان را می‌خواندند و خانواده منتظر شنیدن نام مسعود می‌ماند. سرانجام پس از یک هفته، نام «مسعود مدبر» را خواندند؛ اما حتی آن زمان هم پیکرش را به خانواده تحویل ندادند. پیکر مسعود را به شاهین‌شهر منتقل کردند و دو روز دیگر نیز برای تحویل آن انتظار کشیده شد. در این مدت، فشارهایی برای معرفی او به‌عنوان بسیجی و «شهید امنیت» وجود داشت؛ روایتی که پذیرفته نشد. برای مراسم خاک‌سپاری نیز هشدار داده بودند که شعاری داده نشود و در صورت سر دادن شعار، بازداشت در پی خواهد داشت. سرانجام، پس از روزها انتظار و بلاتکلیفی، مسعود با حضور محدود بستگان و در فضایی تحت کنترل در شاهین‌شهر به خاک سپرده شد. در ویدیویی از خاک‌سپاری مسعود، دختر بزرگش کنار مزار پدر بی‌تابی می‌کند و اشک می‌ریزد. چند نفر از بستگان دورش را گرفته‌اند؛ در آغوشش می‌کشند و سعی می‌کنند آرامش کنند. او هنوز کودکی کم‌سن‌وسال بود و فقدان پدر، اتفاقی بزرگ و سنگین برای دنیای کوچک او؛ پدری که تا چند روز پیش کنارش بود، حالا زیر خاک بود. مسعود آن روز به ماتیار و مروا گفته بود برای آینده‌ی آن‌ها به خیابان می‌رود. خودش اما دیگر به خانه برنگشت. برای دو دختری که بخش بزرگی از دنیایش بودند، آینده‌ای که پدر از آن حرف زده بود، از همان روز با جای خالی او ادامه پیدا کرد.