Rahim Heydari

رحیم حیدری، متولد 20 فروردین 1354، پنجاه سال زندگی کرد. مردی از روستای شاهدانِ نجف‌آباد که بسیاری در شاپور جدید اصفهان او را می‌شناختند؛ صاحب نمایشگاه ماشین‌های سنگین، پدر سه فرزند و از کسبهٔ شناخته‌شدهٔ منطقه. زندگی برای او از مسیر کار گذشته بود. تحصیلاتش تا مقطع سوم راهنمایی ادامه پیدا کرد، اما خیلی زود وارد بازار کار شد و سال‌ها تلاش کرد تا زندگی آبرومندی برای خانواده‌اش بسازد. حاصل آن سال‌ها، کسب‌وکاری موفق و جایگاهی محترم در میان اطرافیانش بود. با این حال، آن‌چه او را نگران می‌کرد مشکلات…

رحیم حیدری، متولد ۲۰ فروردین ۱۳۵۴، پنجاه سال زندگی کرد. مردی از روستای شاهدانِ نجف‌آباد که بسیاری در شاپور جدید اصفهان او را می‌شناختند؛ صاحب نمایشگاه ماشین‌های سنگین، پدر سه فرزند و از کسبهٔ شناخته‌شدهٔ منطقه. زندگی برای او از مسیر کار گذشته بود. تحصیلاتش تا مقطع سوم راهنمایی ادامه پیدا کرد، اما خیلی زود وارد بازار کار شد و سال‌ها تلاش کرد تا زندگی آبرومندی برای خانواده‌اش بسازد. حاصل آن سال‌ها، کسب‌وکاری موفق و جایگاهی محترم در میان اطرافیانش بود. با این حال، آن‌چه او را نگران می‌کرد مشکلات شخصی خودش نبود. کسانی که او را می‌شناختند، می‌گویند با وجود وضعیت مالی مناسب، از شرایطی که بسیاری از مردم در آن زندگی می‌کردند ناراضی بود و رنج دیگران را نادیده نمی‌گرفت. رحیم تنها پسر خانواده بود. پدرش سال‌ها پیش از دنیا رفته بود و مادرش همچنان در قید حیات بود. چهار خواهر داشت و در میان اعضای خانواده، تکیه‌گاه مهمی به شمار می‌رفت. در همان روزها نیز خانواده در تدارک مراسم عروسی دخترش بودند. دخترش عقد کرده بود و قرار بود به‌زودی جشن ازدواجش برگزار شود؛ جشنی که رحیم هرگز فرصت دیدنش را پیدا نکرد. ۲۰ دی ۱۴۰۴، از روستای شاهدان راهی نجف‌آباد شد. اعتراضات در شهر جریان داشت و او نیز مانند بسیاری دیگر به خیابان رفت. حضورش در خیابان ۱۵ خرداد نجف‌آباد به آخرین ساعات زندگی‌اش تبدیل شد. در همان روز، گلوله‌ای به صورتش اصابت کرد و جانش را گرفت. خبر کشته‌شدن رحیم به سرعت میان خانواده و آشنایان پیچید، اما رنج خانواده تنها به شنیدن خبر محدود نماند. روز شنبه پیکر او شناسایی شد، اما خانواده برای تحویل گرفتن و انتقال پیکر روزهای دشواری را پشت سر گذاشتند. از یک‌شنبه تا چهارشنبه در رفت‌وآمد و پیگیری بودند تا بتوانند پیکر عزیزشان را به صورت قانونی تحویل بگیرند. اما تحویل گرفتن پیکر بی‌شرط نبود. از خانواده تعهد گرفتند که مراسم خاک‌سپاری شلوغ نشود، تجمع گسترده‌ای شکل نگیرد و هیچ شعاری در مراسم داده نشود. قرار بود همه چیز در سکوت برگزار شود. صبح روز خاک‌سپاری هوا سرد بود. خانواده برای آخرین وداع آماده می‌شدند، اما با رسیدن پیکر رحیم، آن‌چه روی داد با آن‌چه از پیش تعیین شده بود تفاوت داشت. مردم یکی پس از دیگری از راه رسیدند. جمعیت هر لحظه بیشتر می‌شد و مراسمی که قرار بود محدود برگزار شود، به گردهمایی بزرگی از دوستان، آشنایان و شهروندانی تبدیل شد که برای همدردی آمده بودند. در میان جمعیت، شعارها نیز شنیده شد. صدای مردمی که با وجود همهٔ محدودیت‌ها سکوت نکردند و همبستگی خود را نشان دادند. از جمله شعارهایی که بارها در مراسم تکرار شد: «هر یک نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه.» آن روز، حضور مردم تنها به مراسم خاک‌سپاری محدود نشد. برای خانوادهٔ رحیم، آن همراهی به نشانه‌ای از همدردی و حمایت تبدیل شد؛ حمایتی که پس از پایان مراسم نیز ادامه یافت و خانواده خود را در سوگ‌شان تنها ندیدند. رحیم حیدری هرگز به روز عروسی دخترش نرسید. مردی که سال‌ها برای خانواده‌اش کار کرده بود و آرزو داشت خوش‌بختی فرزندانش را ببیند، پیش از آن روز از دنیا رفت. اما نام او در حافظهٔ بسیاری از مردم نجف‌آباد، شاهدان و اصفهان تنها به عنوان صاحب یک نمایشگاه ماشین یا یک کاسب موفق باقی نماند. او برای بسیاری یادآور مردی است که با وجود داشتن زندگیِ آرام و بی‌نیازی مالی، نسبت به آنچه در اطرافش می‌گذشت بی‌تفاوت نماند؛ مردی که در ۲۰ دی ۱۴۰۴ به خیابان ۱۵ خرداد نجف‌آباد رفت و دیگر هرگز به خانه بازنگشت.