Amirmohammad Zomorodi

روایت امیرمحمد زمردی زیرک، داستان غرور، تلاش و مظلومیت نسلی است که برای آزادی قد علم کرد. جوان ۲۶ ساله‌ای متولد ۱۳۷۸ و ساکن فردیس کرج، که از یازده‌سالگی آستین همت بالا زد و با اراده‌ای پولادین مسیر زندگی را پیمود تا به مدیریت کافه رسید؛ جوانی که تمام رویایش، داشتن کافه‌ای از آنِ خودش بود. ​امیرمحمد برای آن‌که دلواپسی بر خاطر مادرش ننشیند، در تمامی شب‌های پیشین که در اعتراضات حضور می‌یافت، می‌گفت که در کافه مشغول به کار است. در شامگاه ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، هنگامی که همراه با چند تن از دوستانش عازم شد، یکی از دوستانش نگران از شلیک‌ها گفت: «دیشب تیراندازی شدیدی بود، امشب نرویم»، اما امیرمحمد با اراده‌ای پولادین و ایمان به راهش پاسخ داد: «باید برویم؛ یا ایران را آزاد می‌کنیم یا می‌میریم.» ​در التهاب و شلوغی آن شب در فردیس، دوستانش یک‌دیگر را گم کردند و تنها یکی از آن‌ها کنارش ماند. در همان حین، او هدف گلوله جنگی قرار گرفت و از ناحیه پا مجروح شد. تمام خطوط ارتباطی و تماس‌ها در آن شب توسط حکومت قطع شده بود و پس از وصل شدن سخت و دیرهنگام آنتن‌ها، دوست همراهش ابتدا به مادرش اعلام کرد که امیر در خانه آن‌هاست و خواست همراه او برای دیدنش بروند؛ اما در مسیر مشخص شد که او را به بیمارستان منتقل کرده‌اند. با رسیدن به بیمارستان، ادعا شد که او در اتاق عمل است و مانع دیدار و دیدن او شدند. ​او زنده بود و وضعیت مساعدی داشت؛ چنان‌که شاهدان عینی، بعدتر با بهت گواهی دادند، در زمان مراجعه به بیمارستان، حال عمومی خوبی داشته و خودش نامش را به کادر درمان اعلام کرده بود. اما مأموران سرکوب با قساوت، حرمت مرکز درمانی را شکستند و بر روی همان تخت بیمارستان، تیر خلاص را شلیک کرده و او را به قتل رساندند. ​پس از این جنایت، پیکرش منتقل شد و نزدیکانش پس از ۳ روز جست‌وجوی تلخ در کهریزک، او را یافتند و در آرامستان بی‌بی سکینه به خاک سپردند. اگرچه در ابتدا بایکوت رسانه‌ای تلاش کرد این فاجعه را خفه کند، اما نام امیرمحمد زمردی زیرک به عنوان یکی از جاویدنامان راه آزادی ایران جاودانه شد.