Behzad Keyvandarian

بهزاد کیوانداریان را در اصفهان، همه‌ی کسانی که پا به باشگاه‌های کشتی و بدن‌سازی این شهر گذاشته بودند، می‌شناختند. نه به‌خاطر مدال‌ها یا افتخاراتی که شاید در قفسه‌ای گردوخاک گرفته باشند، بلکه به‌خاطر چیزی فراتر از آن، منشی که در گود کشتی و روی تشک تمرین، به شاگردانش می‌آموخت. مهندس بهزاد کیوانداریان، در کنار مسئولیت‌های مهندسی‌اش، عمری را هم وقف ورزش استان اصفهان کرد. جوانانی که امروز خودشان مربی‌اند یا در گوشه و کنار این شهر ورزش را دنبال می‌کنند، بسیاری‌شان زیر نظر او قدم‌های اول را برداشته‌اند. او فقط تکنیک کشتی یا اصول بدن‌سازی را یاد نمی‌داد؛ چیزی که بیشتر روی آن تأکید داشت، منش پهلوانی بود؛ همان چیزی که در فرهنگ ورزش ایران، از زورخانه تا کشتی، همیشه بالاتر از پیروزی نشسته: احترام به حریف، فروتنی در برد و ایستادگی در باخت. در میان اهالی ورزش اصفهان، به خوش‌نامی شناخته می‌شد. کسی از او بدی نگفت. دوستانش او را مردی خانواده‌دوست می‌دانستند؛ کسی که وقتی گود تمرین را ترک می‌کرد، برای خانواده‌اش هم همان مردی می‌ماند که برای شاگردانش بود. او متأهل بود و در کنار همسر و فرزندانش، زندگی خانوادگی گرمی داشت. اما سرنوشت شامگاه ۱۹ دی‌ماه راهی دیگر برای او رقم زد. بنا بر آن‌چه نزدیکان او روایت کرده‌اند، بهزاد در آن شب به جمع تجمع‌کنندگان معترض در محدوده‌ی خیابان جی اصفهان پیوست. در همان‌جا، هدف شلیک مستقیم نیروهای سرکوب قرار گرفت و مجروح شد. او را به خانه منتقل کردند. یکی از نزدیکانش گفته است که ابتدا تصور می‌کردند زخم او از ساچمه است، و به همین گمان درمان را در خانه آغاز کردند؛ محل زخم را با بتادین تمیز و پانسمان کردند و به او آنتی‌بیوتیک دادند. اما نیروهای سرکوب و موتورسواران در اطراف خانه‌ی او مانور می‌دادند و حضور داشتند، و پهپادهای نیروهای حکومتی نیز در آن اطراف مشغول فیلم‌برداری بودند و به همین علت، انتقال بهزاد به بیمارستان با دشواری روبه‌رو بود. حال بهزاد به‌سرعت رو به وخامت گذاشت؛ تب کرد و رنگش پرید. خانواده تصمیم گرفتند او را به درمانگاه جی منتقل کنند. آن‌جا بود که پزشک تشخیص داد بهزاد در واقع با گلوله‌ی جنگی مجروح شده و دچار خون‌ریزی داخلی است و باید فوراً برای عمل جراحی به بیمارستان منتقل شود. او را به بیمارستان الزهرا بردند. خانواده در آن ساعت‌ها ترسی سنگین را تجربه می‌کردند؛ به‌ویژه آن‌که از همان ساعات نخست، نیروهای مسلح مقابل بیمارستان حضور داشتند. یکی از دوستان بهزاد درباره‌ی ادامه‌ی مراحل درمان او در بیمارستان الزهرا می‌گوید: «پس از پذیرش بهزاد در اورژانس، تشخیص اولیه این بود که گلوله به کبد و اتصال معده و روده‌ی او آسیب وارد کرده و قرار شد دو عمل جراحی روی او انجام شود.» و بهزاد این دو عمل جراحی را با موفقیت پشت سر گذاشت. تیم پزشکی در روزهای پس از عمل، سوند و درن را از او جدا کرده و اجازه داده بودند خودش، به‌تنهایی، راه برود. به گفته‌ی نزدیکانش، او پس از عمل حالش خوب بود؛ هوشیاری کامل داشت، با هر کسی که به عیادتش می‌آمد صحبت می‌کرد، توانسته بود به دستشویی برود و حتی با نظر پزشک غذا خوردن را هم شروع کرده بود. هیچ نشانه‌ای از مشکل جسمی در او دیده نمی‌شد. اما یک هفته بعد، در تاریخ ۲۶ دی‌ماه، ناگهان وضعیتش اورژانسی شد. او را به آی‌سی‌یو منتقل کردند و به خانواده اجازه ندادند کنارش بمانند. بهزاد در تاریخ ۲۷ دی‌ماه، در کمال ناباوری، به دلیل ایست قلبی در آی‌سی‌یو جانش را از دست داد. پس از جان‌باختنش، پیکرش به پزشکی قانونی منتقل شد و علت مرگ، «اثر برخورد اجسام پرتابه و ساقط‌شده» به خانواده اعلام گردید. چهار روز بعد، پیکر بهزاد از پزشکی قانونی گورت در نزدیکی باغ رضوان تحویل خانواده داده شد و در باغ رضوان، قطعه ۵۲، بوستان ۳ به خاک سپرده شد. برای خانواده‌اش، هنوز آن‌چه در آن ساعات آخر در آی‌سی‌یو گذشت، در ابهام باقی مانده است؛ چرا که بهزاد پس از جراحی حالش خوب بود، هوشیار بود، حرف می‌زد، راه می‌رفت و هیچ نشانه‌ای از خطر در او دیده نمی‌شد. وقتی خبر جان‌باختن او پیچید، دخترش در فضای مجازی حاضر شد و در وصف پدرش سخن گفت — از مردی گفت که برای او، پیش از آن‌که مربی و پیشکسوت و مهندس باشد، پدر بود. بهزاد کیوانداریان یک ورزشکار بود، اما بیش از یک ورزشکار، یک پهلوان بود — پهلوانی به معنای واقعی کلمه‌ که در فرهنگ این سرزمین ریشه دارد؛ مردی که قدرت جسمش را در خدمت جوانمردی گذاشت، نه در خدمت خودش. سال‌ها روی تشک، به جوانان یاد داد که پیروزی واقعی در ایستادن است، نه در زمین زدن حریف. و در آخرین روزهای زندگی‌اش، خودش هم همان درس را عملی کرد: ایستاد در جایی که ایستادن بهایی سنگین داشت. جاویدنام بهزاد کیوانداریان، مربی، پهلوان و پدر. یادت در دل شاگردانت، در گودهای کشتی اصفهان و در قلب خانواده‌ات جاودان خواهد ماند. راهی که رفتی در قامت جوانانی که پرورش دادی همچنان ادامه دارد.