Bahareh Babaei

بهاره بابایی، زنی ۴۴ ساله، اهل فرخشهر در استان چهارمحال و بختیاری، مادر سه فرزند بود؛ مادری که زندگی‌اش در میان دغدغه‌های خانواده، تربیت فرزندان و امید به آینده آنان معنا می‌یافت. اما شامگاه ۱۸ دی‌ ۱۴۰۴، سرنوشت او در میان اعتراضات مردمی شهر، با شلیک گلوله‌ای جنگی به شکلی تلخ و ناگهانی رقم خورد. آن شب، مقابل پایگاه بسیج فرخشهر، نیروهای حکومتی به سوی معترضان آتش گشودند. یکی از گلوله‌ها از پشت به کمر بهاره اصابت کرد؛ زخمی که فرصتی برای بازگشت باقی نگذاشت. مادری که سال‌ها ستون خانه و پناه فرزندانش بود، در یک لحظه از کنار آنان گرفته شد. مرگ بهاره تنها خاموش شدن یک زندگی نبود؛ فرو ریختن سقفی بود که سه فرزند زیر سایه آن رشد می‌کردند. کوچک‌ترین فرزندش، پسری ۹ ساله، از آن روز با جای خالی مادری روبه‌رو شد که دیگر صدایش را نخواهد شنید و گرمای آغوشش را احساس نخواهد کرد. روزها گذشت، اما نام بهاره در فرخشهر فراموش نشد. در مراسم چهلم او، ویدیویی از شاهنامه‌خوانی منتشر شد؛ آیینی که گویی یادآور روایت زنان و مردانی بود که در حافظه جمعی یک سرزمین ماندگار می‌شوند. در آن مراسم، نام بهاره تنها نام یک قربانی نبود؛ نام مادری بود که زندگی‌اش با سرنوشت سه فرزند گره خورده بود و فقدانش زخمی عمیق بر خانواده و شهرش گذاشت. بهاره بابایی نه سلاحی در دست داشت و نه سپری در برابر گلوله. او مادری بود که سه زندگی به وجودش وابسته بود. اما گلوله‌ای که از پشت بر پیکرش نشست، میان او و فرزندانش فاصله‌ای ابدی ایجاد کرد. امروز، فرزندان بهاره با یاد و خاطره مادری بزرگ می‌شوند که دیگر در کنارشان نیست؛ مادری که نامش در حافظه خانواده، دوستان و مردم فرخشهر باقی مانده است. نام زنی که زندگی‌اش در میان هیاهوی آن روزها پایان یافت، اما روایتش همچنان در دل کسانی که او را می‌شناختند زنده است.