Mansour Bagheri

گاهی فقط یک لحظه، تمام سال‌های زندگی یک انسان را روایت می‌کند. منصور باقری مردی بود که برای خانواده‌اش تجسم عشق، پناه و آرامش بود. قلب بزرگی داشت و از آن انسان‌هایی بود که شادی و آسودگی عزیزانش، برایش از هر چیزی مهم‌تر بود. مردی که خستگی کار و سختی‌های زندگی را به دوش می‌کشید تا لبخند را از چهره‌ی خانواده‌اش نگیرد و همیشه جایی برای کمک و همراهی دیگران در دلش داشت. شاید به همین دلیل بود که در واپسین لحظه‌ی زندگی‌اش، وقتی انسانی زخمی را دید، نتوانست بی‌تفاوت بگذرد؛ سرشت مهربان و انسان‌دوستش، او را به سوی نجات جان دیگری کشاند. منصور باقری؛ متولد تیرماه ۱۳۶۸، مردی زحمتکش و مسئولیت‌پذیر بود که سال‌های زندگی‌اش را با کار و تلاش بسیار می گذراند. او کارگر شرکت پلاستیک‌سازی بود و برای ساختن زندگی و فراهم کردن آرامش خانواده‌اش تلاش می‌کرد. منصور، پدرِ دختری ۱۳ ساله بود؛ پدری که تمام دل‌خوشی‌اش، لبخند و آرامش فرزندش و بودن در کنار عزیزانش بود. شامگاه ۱۸ دی‌ماه، منصور مانند هزاران ایرانی دیگر در خیابان‌های فردیس کرج و حوالی کانال فردیس حضور داشت؛ جایی که اعتراضات مردمی با تیراندازی و سرکوب روبه‌رو شد. در میان آن آشوب، جوانی بر اثر اصابت گلوله زخمی و بر زمین افتاد. منصور نتوانست رنج انسانی دیگر را نادیده بگیرد. به سوی او رفت، شالش را از گردن باز کرد و کوشید با آن زخم‌هایش را ببندد و جانش را نجات دهد. اما هنگامی که از کنار او برخاست، از پشت هدف گلوله نیروهای سرکوبگر قرار گرفت و بر اثر اصابت گلوله به سر، جان خود را از دست داد. پس از آن، جست‌وجو برای یافتن منصور آغاز شد؛ شبی که برای عزیزانش با اضطراب و نگرانی گذشت. آن‌ها میان کلانتری‌ها و مراکز مختلف به دنبال نشانی از او می‌گشتند و سرانجام پس از ساعت‌ها اضطراب و با هزاران سختی، در میان ازدحام، خون و آشفتگی اورژانس بیمارستان شهید سلیمانی، منصور را پیدا کردند؛ همان مرد مهربان، حالا بی‌جان روی تخت افتاده بود. بدنش غرق در خون بود و حتی زخم‌هایش نیز پانسمان و رسیدگی نشده بود؛ تصویری دردناک که برای نزدیکانش از آن شب، خاطره‌ای فراموش‌نشدنی بر جای گذاشت. سه روز بعد، پس از نگهداری پیکرش، منصور به خانواده تحویل داده شد و سرانجام اجازه یافتند او را در آرامستان بهشت علی اشتهارد به خاک بسپارند. برای عزیزان منصور، او همچنان در خاطره‌ها و لحظه‌های زندگی‌شان حضور دارد؛ حضوری که در انسانیت، شهامت و شرافتش ریشه دارد و نام او را در حافظه‌ی خانواده، دوستان و بسیاری از مردم ایران ماندگار خواهد کرد.