Amir Reza Ebrahimi

گاهی یک نام، یک سن، و یک تاریخ، تمام چیزی است که از یک زندگی در خبرها می‌ماند. این متن برای آن نوشته می‌شود که امیررضا ابراهیمی فقط یک سطر نباشد؛ که یادش در میانِ عددها و هیاهو گم نشود و روایت رفتنش، در تاریکیِ عادت و فراموشی حل نگردد. امیررضا ابراهیمی بنا بر روایت‌ها ۱۷ ساله بود؛ اصالتاً اهل روستای مالمیرِ اراک اما ساکن تهران که زندگی‌اش در شهرک ولیعصر می‌گذشت. گفته شده امیررضا پدرش را در دو سالگی از دست داده و مادرش سال‌ها، در سختی اقتصادی و با تنهایی یک مادر، او را بزرگ کرده بود؛ مادری که بی‌شک برای پسرش آرزوهای روشن و روزهای بهتری در سر داشت روزهایی که دیگر فرصت نکرد آن‌ها را در زندگی امیررضا ببیند. از امیررضا به‌عنوان نوجوانی ورزشکار یاد کرده‌اند؛ و بنا بر روایت‌ها، در کنار ورزش، در یک کارگاه تولیدی مبل هم کار می‌کرد. زندگی‌ای ساده، با تلاش روزانه و امیدهای کوچک اما واقعی. طبق گزارش‌ها، شامگاه جمعه ۱۹ دی ۱۴۰۴ (۹ ژانویهٔ ۲۰۲۶) در جریان اعتراضات سراسری، امیررضا در تهران، شهرک ولیعصر و خیابان یاران هدف شلیک قرار گرفت. بنا بر روایت‌های منتشرشده، گلوله به ناحیه ران/سفیدران او اصابت کرد و او را به‌شدت مجروح ساخت. در برخی گزارش‌ها از جمله آن‌چه ایندیپندنت فارسی منتشر کرده، آمده که امیررضا با گلوله‌ی جنگی کشته شد و حتی از اصابت دو گلوله نیز یاد شده است. او را با عجله به بیمارستان قیاسی رساندند، اما بنا بر گزارش‌ها، پس از انتقال به بیمارستان جان باخت؛ لحظه‌ای کوتاه میان امید به نجات و حقیقت تلخ خاموشی. پس از جان‌باختن او، بنا بر روایت‌ها، پیکر امیررضا ابراهیمی در آرامستان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. و این‌جا، قصه فقط درباره‌ی مرگ یک نوجوان نیست؛ درباره‌ی مادری است که سال‌ها قامتش را زیر بار زندگی راست نگه داشت و حالا باید با جای خالی پسری کنار بیاید که آینده‌اش را در ذهن می‌ساخت و آینده، ناگهان از او گرفته شد. امیررضا را باید به خاطر سپرد؛ نه فقط به‌عنوان یک «جان‌باخته»، بلکه به‌عنوان یک زندگیِ ناتمام. این نام‌ها اگر ثبت نشوند، اگر روایت نشوند، آرام‌آرام محو می‌شوند و فراموشی، همان جایی است که خشونت دوباره تکرار می‌شود.