Saeedeh Elham

Saideh Elham, a teacher and rowing instructor, was killed on January 8 in Mashhad, in front of her child, by three bullets fired by the brutal occupying regime of Iran! The brutal regime threatened the family, saying that she died in a car accident.

«از مرگ و تنهایی نمی‌ترسم. زادروزم با خون، درد و سردی اتاق عمل بود. مرگم هم همین‌طورخواهد بود؛ فاصله‌ی میان این دو را با توانایی و تلاش عجین خواهم کرد.» این جمله را سعیده الهام، متولد ۱۳۵۶، در دفتر شکرگزاری‌اش می‌نویسد؛ در سالی که هنوز زندگی برایش شکل عادی‌اش را دارد: برنامه، هدف، تلاش و فردای روشن. در فهرست آرزوها و رویاهایش، ادامه‌ی تحصیل تا دکتری حقوق هم جا دارد. او در سال‌های اصلاحات دانشجوی دانشگاه آزاد بود؛ از فعالان دانشجویی، همیشه حاضر در گفت‌وگوهای انتخاباتی و جبهه‌ی اصلاحات. فروردین ۱۳۷۸ با برای دومین‌بار ازدواج می‌کند و خرداد همان سال به تهران می‌آیند. از ازدواج اول یک پسر دارد، از ازدواج دوم چهار فرزند: یوسف، بنیامین، ملیکا و امیرعباس. امیرعباس فقط هشت روز می‌زیَد. تحصیلش بارها به‌خاطر شرایط سخت زندگی، متوقف و دوباره از سر گرفته می‌شود؛ الکترونیک را با تولد یوسف کنار می‌گذارد. سال‌ها بعد دو ترم مدیریت بازرگانی می‌خواند، سپس لیسانس حقوق می‌گیرد و سرانجام فوق‌‌‌‌‌‌لیسانس آموزش زبان انگلیسی را به پایان می‌رساند. اواخر ۱۳۸۲ با انتقال همسرش به سازمان بنادر، خانواده به چابهار کوچ می‌کنند. آن‌جا آموزگار می‌شود؛ آموزگاری که شاگردانش همیشه از او به‌نیکی یاد می‌کنند؛ او معلم درسی فراتر از کتاب و کلاس است: درس آزادگی، خود زندگی. برای کنار آمدن با رنج مرگ امیرعباس، به قایق‌رانی روی می‌آورد. آن‌قدر آن را با عشق ادامه می‌دهد تا قهرمان می‌شود و کمی بعد مربی. شاگردانی که با او آشنا می‌شوند راهی می‌یابند که پیش از آن نمی‌شناختند. اواخر ۱۴۰۰، برای جبران سال‌‌های دوری از پسر اولش به مشهد می‌رود تا همراه فرزندش باشد. همسر و سه فرزندش همچنان در تهران می‌مانند. غروب جمعه ۱۹ دی‌ماه، در روزهای آتش و خون، با خانه تماس می‌گیرد؛ تماسی که هیچش عادی نیست. اول با دخترش ملیکا و سپس با بنیامین حرف می‌زند. بنیامین از او می‌خواهد به‌خاطر بچه‌ها به خیابان نرود. پاسخش کوتاه است: «من جانی عزیزتر ندارم. خون من از خون جوان‌ها رنگین‌تر نیست.» سپس با پدر بچه‌ها حرف می‌زند. می‌گوید: «تماس گرفته‌ام برای خداحافظی.» از زندگی‌ای که گذشته بود حرف می‌زنند و در آخر از او می‌خواهد دلگیری‌هایش را ببخشد. بچه‌ها را به او می‌سپارد و می‌گوید: «شاید امشب برنگردم». جمله‌ای که بغض هر دوی آن‌ها را می‌شکند. می‌گویند زن و مرد با هم می‌گریند برای سال‌هایی که قرار نیست دیگر با هم زندگی کنند. آخرین جمله‌اش برای یوسف است: «بگو خیلی دوستش داشتم و دارم برای همیشه.» ساعاتی بعد، گلوله‌ای در مشهد قلب و ریه‌هایش را می‌شکافد. پیکر سعیده را با تاخیر و به‌سختی تحویل می‌دهند. خانواده تا صبح ۲۱ دی‌ماه، هیچ خبری از او ندارند. بیمارستان از مرخص شدن او خبر می‌دهد. خبری که هم شادشان می‌کند و هم غمگین. آن‌ها ترجیح می‌دهند سعیده کشته شده باشد تا دستگیر. در نهایت ظهر همان روز مرگ او تایید می‌شود. بعد از پیگیری‌های زیاد، پیکر را به خانواده تحویل می‌دهند. ۲۲ دی‌ماه در بهشت رضای مشهد دفن شد. او وقتی می‌رود که یادداشت‌هایش هنوز از روشنی آینده روایت می‌کنند؛ از رویاهایی که قرار است برآورده شوند، از ادامه تحصیلی که نیمه، رها شده، از روزهایی که نیامدند و میان همه‌ی آن نوشته‌ها، جمله‌ای همچنان می‌درخشد: «فاصله‌ی میان این دو را با توانایی و تلاش عجین خواهم کرد.» شاید زندگی سعیده را نباید فقط در نقطه‌ی پایانش خواند؛ باید در همان فاصله جست‌وجو کرد: در دانش‌اندوزی، در مادری، معلمی، قایق‌رانی و در یاد شاگردانی که بخشی از راه‌شان را با او پیمودند.