Tharallah Farokhi

Shot with a Winchester rifle on 18 Dey while protesting; dozens of pellets hit his body and he suffered severe damage near the heart. He was taken to hospital and, despite severe pain, pleaded with doctors for help, saying he had two children. He died from his injuries the following day. His family describes him as a hardworking man who was protesting against current conditions, not a rioter.

ثارالله فرخی، ۳۸ ساله، اهل یاسوج، پدر دو فرزند و استاد موزاییک‌ساز بود؛ مردی از ایل غیور تامرادی که زندگی‌اش با کار و تلاش و تأمین معاش خانواده گره خورده بود. او نان‌آور سفره‌ای بود که با عرق جبین پر می‌شد و تمام سال‌های زندگی‌اش را برای ساختن آینده‌ای بهتر برای فرزندانش تلاش کرده بود. او، در روایت دوستان و آشنایانش، نمی‌توانست در برابر آن‌چه بی‌عدالتی می‌دانست، سکوت کند. شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، ساعت ۱۹:۴۸، زندگی ثارالله در خیابان مصلی یاسوج در مسیری تلخ قرار گرفت. براساس گزارش‌های موجود، او هدف شلیک گلوله‌های تفنگ وینچستر نیروهای حکومت جمهوری اسلامی قرار گرفت و ۱۰ گلوله به ناحیه سینه و قلبش اصابت کرد. همچنین گفته شده بود که ۳۷ ساچمه در بدنش باقی مانده بود. ثارالله، در حالی که مجروح و در بیمارستان بود، تنها به نجات خود فکر نمی‌کرد؛ نگرانی اصلی‌اش دو فرزندش بودند. او خطاب به پزشکان گفت: «کمکم کنید، دو تا بچه دارم.» اما شدت جراحات، سرانجام فرصت بازگشت به خانه و در آغوش گرفتن فرزندانش را از او گرفت. ثارالله روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ جان باخت و به جمع جاویدنامان پیوست. قتل ثارالله، برای خانواده‌اش پایان زندگی مردی بود که سال‌ها برای نان حلال و آینده فرزندانش تلاش کرده بود. دو فرزندی که آخرین نگرانی پدرشان در واپسین لحظات زندگی بودند، از آن پس باید جای خالی او را در خانه و در زندگی‌شان تحمل می‌کردند. پیکر ثارالله در آرامستان شرف‌آباد یاسوج آرام گرفت. در مراسم چهلم ثارالله، بستگانش یادگار تلخی از آخرین روزهای زندگی او را بر سر مزارش آوردند؛ کاپشنی که هنوز آثار اصابت گلوله و خون بر آن دیده می‌شد. آنان کاپشن خون‌آلود ثارالله را بر خنچه عقدی که بر مزارش چیده بودند، قرار دادند؛ تصویری که در سکوت مراسم، روایتگر جنایتی بود که بر او گذشته بود.