Abolfazl Habibzadeh Virani

در شامگاه هجدهم دی‌ماه هزار و چهارصد و چهار، ابوالفضل حبیب‌زاده، جوانی ۲۱ ساله اهل روستای ویرانی در شاندیز مشهد، به همراه سه تن از دوستانش به فراخوان مردمی آن روز پاسخ مثبت داد. ابوالفضل جوانی باغیرت و مهربان بود که با تلاش و پشتکار توانسته بود مغازه‌ای در زمینهٔ برق و الکترونیک راه‌اندازی کند. کسانی که او را می‌شناختند، از او با احترام یاد می‌کردند و می‌گفتند آرزویش ایرانی آزاد و آباد بود. آن شب، ابوالفضل و دوستانش از ویرانی به سمت میدان هفت‌تیر مشهد حرکت کردند و همراه با جمعیت مردم به سمت بلوار وکیل‌آباد رفتند. مأموران که در ابتدا مجبور به عقب‌نشینی تا میدان پارک شده بودند، در ساعاتی از شب، پس از قطع برق خیابان و از دسترس خارج شدن تلفن‌های همراه، شروع به تیراندازی به سمت مردم کردند. در همان لحظه، مردم شروع به فرار کردند. ابوالفضل متوجه شد دوستش، علی حیدری، هدف اصابت گلولهٔ جنگی قرار گرفته و زخمی شده است. او به‌جای فرار، برای نجات دوستش ایستاد؛ در همین حین، گلوله‌ای مستقیم به ناحیهٔ قلبش اصابت کرد. پس از اصابت گلوله، یک خودروی پژو پارس، ابوالفضل و علی را با خود برد؛ ابوالفضل را به بیمارستان رساند و علی را نیز همراه خود برد. ابوالفضل پس از دو روز بر اثر شدت جراحات جان باخت. پیکر او در روز بیست‌ودوم دی‌ماه، مصادف با سالروز تولدش، در آرامستان ویرانی به خاک سپرده شد؛ تقارنی تلخ که اندوه خانواده و دوستانش را دوچندان کرد. اما سرنوشت علی حیدری تلخ‌تر رقم خورد. او ۳۳ روز در وضعیت ناپدیدسازی قهری قرار داشت، بدون آن‌که خانواده‌اش خبری از او داشته باشند. تا این‌که در بامداد دوشنبه بیستم بهمن‌ماه، مأموران ادارهٔ آگاهی شهرک ویرانی با تلفن همراه پدر علی تماس گرفتند و از او خواستند برای شناسایی و تحویل پیکر پسرش به سردخانهٔ آرامستان بهشت رضا مراجعه کند. یاد ابوالفضل حبیب‌زاده، جوانی که در اوج زندگی و در حالی که دستش را برای نجات جان دوستش دراز کرده بود، از میان ما رفت، هرگز فراموش نخواهد شد. او که آرزویش دیدن ایرانی آزاد و آباد بود، خود در همان راه جان باخت؛ و این‌گونه، مهربانی و فداکاری‌اش به آخرین یادگار او برای همیشه‌ی تاریخ تبدیل شد. او رفت، اما نامش در کنار نام‌های دیگری که در آن روزها برای آزادی ایستادند، جاودانه ماند. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.