Melika Dastyab (Shahmoradi)

ملیکا دستیاب، دختر 21 ساله‌ی کُرد از کرندغربِ دالاهو در استان کرمانشاه، تنها یک نام در فهرست جان‌باختگان نبود؛ او رویا بود، صدا بود و تپش زندگی در خانه‌ای که زود طعم فقدان را چشیده بود. شامگاه پنجشنبه 18 دی 1404، در محله‌ی شهرک معلم کرمانشاه، گلوله‌ای جنگی بر سینه‌ی دختری نشست که اقتصاد می‌خواند، تنبور می‌نواخت و آزادی را نه شعار، که نفسِ زندگی می‌دانست. می‌گویند مستقیم شلیک کردند؛ می‌گویند فرصت حتی یک گام عقب‌نشینی هم نبود. ملیکا از پیروان آیین یارسان بود؛ با نوای تنبور بزرگ شده بود و در…

من ملیکا دستیاب هستم؛ دختری کُرد از کرندغرب، در دامنه‌های دالاهو، سرزمینی که نوای تنبور با فرهنگ و خاطرات مردمش پیوند خورده است. از پیروان آیین یارسان بودم. موسیقی، شعر و ادبیات را دوست داشتم و تنبور می‌نواختم. دانشجوی سال آخر کارشناسی اقتصاد در دانشگاه پیام نور کرمانشاه بودم و مانند بسیاری از جوانان، برای آینده‌ام آرزوهایی داشتم. زندگی خیلی زود مرا با فقدان آشنا کرد. مادرم را از دست داده بودم و نبودنش جای خالی بزرگی در خانه گذاشته بود. فرزند بزرگ خانواده بودم و پس از رفتن او، بخشی از مسئولیت مراقبت از خواهر کوچکم را بر عهده گرفتم. میان درس‌های دانشگاه، کارهای خانه و رسیدگی به خواهرم، برای علایق خودم نیز وقت می‌گذاشتم. تنبور برایم بخشی از زندگی بود؛ سازی که صدایش با فرهنگ مردم سرزمینم گره خورده و در شادی‌ها و سوگواری‌های آنان حضور داشته است. با وجود دلتنگی مادرم، زندگی را ادامه می‌دادم. هنوز درس‌هایی بود که باید تمام می‌کردم، نغمه‌هایی که می‌خواستم بنوازم و روزهایی که آرزو داشتم در کنار عزیزانم تجربه کنم. دی‌ماه ۱۴۰۴، اعتراضات سراسری ایران گسترش یافت. نارضایتی از وضعیت اقتصادی و اجتماعی، مردم بسیاری را به خیابان‌ها کشانده بود. در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، هم‌زمان با فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برای حضور مردم در خیابان‌ها، اعتراضات در شهرهای مختلف شدت گرفت؛ خیزشی که با عنوان انقلاب شیر و خورشید نیز شناخته می‌شود. من اقتصاد می‌خواندم و مشکلات زندگی مردم برایم موضوعی دور از واقعیت نبود. می‌دیدم که فشارهای معیشتی چگونه بر خانواده‌ها سنگینی می‌کند و جوانان با چه نگرانی‌هایی به آینده نگاه می‌کنند. پنج‌شنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، برابر با ۸ ژانویه ۲۰۲۶، در جریان اعتراضات مردمی کرمانشاه حضور داشتم. آن شب، در محدوده شهرک معلم کرمانشاه، خیابان‌ها شاهد تجمع معترضانی بود که برای بیان نارضایتی و خواسته‌هایشان آمده بودند. نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی به سوی معترضان تیراندازی کردند. در جریان همان تیراندازی، هدف گلوله قرار گرفتم و به‌شدت مجروح شدم. مرا به بیمارستان طالقانی کرمانشاه منتقل کردند. جراحت بسیار شدید بود و تلاش برای نجات جانم نتیجه‌ای نداشت. زندگی من در همان شب پایان یافت؛ در حالی که هنوز دانشجو بودم، هنوز مسئولیت‌هایی در خانه داشتم و هنوز فرصت بسیاری برای زندگی کردن پیش رویم بود. من برای اعتراض به خیابان رفته بودم. نه سلاحی داشتم و نه خطری برای جان کسی ایجاد کرده بودم. می‌خواستم از حقی استفاده کنم که هر انسانی برای بیان اعتراض و خواسته‌هایش دارد. پس از کشته شدنم، پیکرم را به کرندغرب بازگرداندند؛ به سرزمینی که در آن بزرگ شده بودم و مادرم نیز در خاک آن آرام گرفته بود. در آرامستان شاوا، کنار مزار مادرم، به خاک سپرده شدم. مردم برای بدرقه‌ام گرد آمدند و آیین سوگواری چَمَری برگزار شد. صدای دهل و سرنا در میان عزاداران پیچید؛ نوایی آشنا برای مردم کرمانشاه که در آن اندوه، موسیقی و همدلی به یکدیگر پیوند می‌خورند. چَمَری از آیین‌های کهن سوگواری در غرب ایران است. در این مراسم، مردم با حضور در کنار خانواده داغدار، اندوه از دست دادن عزیزان را با یکدیگر قسمت می‌کنند. در مراسم بدرقه‌ام، خواهر کوچکم با من وداع کرد. خواهری که پیش‌تر مادرمان را از دست داده بود و حالا باید با نبود من نیز کنار می‌آمد. خانه‌ای که روزی با صدای تنبور و زندگی من آشنا بود، پس از کشته شدنم دیگر مانند گذشته نشد. جای خالی من در میان کتاب‌های دانشگاه، خاطرات خانوادگی و لحظه‌های ساده زندگی باقی ماند. من ملیکا دستیاب هستم؛ دختری که اقتصاد می‌خواند، به شعر و موسیقی علاقه داشت و پس از مرگ مادرش، برای خواهر کوچکش تکیه‌گاه شده بود. در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان خیزش موسوم به انقلاب شیر و خورشید، بر اثر تیراندازی نیروهای سرکوبگر جمهوری اسلامی کشته شدم. امروز نامم در میان جاویدنامان و جان‌فدایان میهن ثبت شده است؛ اما زندگی من بسیار فراتر از آخرین شب آن بود. من درس می‌خواندم، تنبور می‌نواختم، به خانواده‌ام عشق می‌ورزیدم و برای آینده‌ای که هنوز فرصت ساختنش را پیدا نکرده بودم، امید داشتم. مرا تنها با گلوله‌ای که زندگی‌ام را گرفت به یاد نیاورید. من ملیکا بودم؛ دختری از دالاهو، با تنبوری در دست، آرزوهایی در دل و زندگی‌ای که حق داشتم ادامه‌اش بدهم.