Reza Jalali

رضا را کسانی که می‌شناختند، بیشتر از هر چیز با خنده‌های بلندش به یاد می‌آورند. با شوخی‌هایی که یخ هر جمعی را آب می‌کرد، با قلبی که برای دیگران همیشه زودتر از خودش می‌تپید. اگر کسی کمک می‌خواست، رضا معمولاً اولین نفری بود که قدم جلو می‌گذاشت؛ انگار برای او، بی‌تفاوت ماندن هیچ‌وقت انتخاب نبوده است. جاویدنام رضا جلالی، مهندس عمران ۲۷ ساله اهل اصفهان، سه دان تکواندو داشت، ورزشکار بود، عاشق رقص لری و از هواداران دوآتشه تیم فوتبال استقلال. تازه نامزد کرده بود و قرار بود تابستان همان سال جشن عروسی‌اش را بگیرند. خانواده و دوستانش از آینده‌ای حرف می‌زدند که تازه داشت شکل می‌گرفت؛ آینده‌ای که هیچ‌وقت فرصت رسیدن به آن را پیدا نکرد. ۱۹ دی‌ ۱۴۰۴، در خیابان فرهنگ، حوالی سه‌راه سیمین، نیروهای سرکوب‌گر دختری را محاصره کرده بودند. رضا نتوانست فقط تماشا کند. برای نجات او جلو رفت؛ همان کاری که به روحیه‌اش شبیه بود. اما چند لحظه بعد، گلوله‌های جنگی به جای آن دختر، بدن رضا را شکافتند؛ گلوله‌هایی که به پهلو، شکم، کمر، دست و پایش اصابت کردند و او را غرق در خون بر زمین انداخت. او را به بیمارستان رساندند. پزشکان در چندین عمل جراحی تلاش کردند جانش را نجات دهند. رضا نه روز با مرگ جنگید؛ نه روزی که خانواده، نامزد و دوستانش هر بار با امیدی تازه پشت درهای بیمارستان چشم انتظار خبری خوب ماندند. اما سرانجام، در ۲۸ دی‌ ۱۴۰۴، این مبارزه پایان یافت و رضا جانش را از دست داد. کسی که تمام عمرش برای دیگران قدم برمی‌داشت، آخرین تصمیم بزرگ زندگی‌اش هم برای نجات یک انسان بود. شاید به همین دلیل است که نام رضا، برای بسیاری، فقط یادآور یک جان‌باخته نیست؛ یادآور انسانی است که وقتی لحظه انتخاب رسید، میان امنیت خودش و نجات دیگری، دومی را انتخاب کرد. پیکر جاویدنام رضا جلالی در گلزار فلاورجان به خاک‌ سپرده شد؛ جایی که امروز، خانواده، دوستان و دوستدارانش به دیدارش می‌روند و مردی را به یاد می‌آورند که زندگی‌اش را همان‌طور به پایان رساند که زیسته بود؛ با قلبی بزرگ و دستی که برای کمک به دیگری دراز شده بود.