Mohammad Moradi

کمتر از یک ماه از پایان خدمت سربازی‌اش گذشته بود. محمد با ذوق منتظر بود کارت پایان خدمتش به دستش برسد تا بتواند وارد مرحله‌ی تازه‌ای از زندگی‌اش شود؛ مرحله‌ای که برایش برنامه‌ها و آرزوهای زیادی داشت. او فارغ‌التحصیل رشته‌ی مهندسی فناوری اطلاعات (IT) بود. اصالتاً اهل کرمانشاه بود، اما سال‌ها بود که در مشهد زندگی می‌کرد. محمد تنها بیست‌وپنج سال داشت و تک‌فرزند خانواده بود؛ جوانی ورزشکار، مهربان، خوش‌قلب و همیشه خندان. پدرش از جانبازان جنگ ایران و عراق و مبتلا به بیماری قلبی بود و مادرش، فرهنگی…

کمتر از یک ماه از پایان خدمت سربازی‌اش گذشته بود. محمد با ذوق منتظر بود کارت پایان خدمتش به دستش برسد تا بتواند وارد مرحله‌ی تازه‌ای از زندگی‌اش شود؛ مرحله‌ای که برایش برنامه‌ها و آرزوهای زیادی داشت. او فارغ‌التحصیل رشته‌ی مهندسی فناوری اطلاعات (IT) بود. اصالتاً اهل کرمانشاه بود، اما سال‌ها بود که در مشهد زندگی می‌کرد. محمد تنها بیست‌وپنج سال داشت و تک‌فرزند خانواده بود؛ جوانی ورزشکار، مهربان، خوش‌قلب و همیشه خندان. پدرش از جانبازان جنگ ایران و عراق و مبتلا به بیماری قلبی بود و مادرش، فرهنگی بازنشسته. شامگاه نوزدهم دی‌ماه ۱۴۰۴، محمد در خیابان حضور داشت و در محدوده‌ی امامت و حوالی بلوار وکیل‌آباد مشهد، در حالی که دست خالی بود، هدف شلیک گلوله قرار گرفت. گلوله‌ها به ناحیه‌ی شکم و پهلوی او اصابت کردند و محمد بر اثر جراحات وارده دچار خون‌ریزی شدید شد. او را به بیمارستان طالقانی مشهد منتقل کردند و تحت عمل جراحی قرار گرفت. محمد توانست عمل را پشت سر بگذارد، اما به دلیل شدت خون‌ریزی، وضعیت جسمانی‌اش وخیم شد و پس از عمل به کما رفت. تلاش‌ها برای نجات او نتیجه نداد و سرانجام صبح بیستم دی‌ماه ۱۴۰۴، بر اثر شدت جراحات و خون‌ریزی جان خود را از دست داد. به دلیل شمار بالای جان‌باختگان آن روزها در مشهد، پیکر محمد سه روز در صف سردخانه باقی ماند. سرانجام خانواده‌اش توانستند پیکر او را تحویل بگیرند و محمد در آرامستان بهشت‌رضای مشهد به خاک سپرده شد. دو هفته پس از جان‌باختن محمد، کارت پایان‌ خدمت او توسط اداره‌ی پست به خانه رسید. مادرش با دیدن کارت پایان‌ خدمت تنها فرزندش مقابل در خانه از هوش رفت. پدرش نیز که از بیماری قلبی رنج می‌برد، دچار حمله‌ی قلبی شد. از دست دادن تنها فرزند، پدر و مادر محمد را در اندوهی عمیق فرو برد. مادرش در یکی از روایت‌هایش از دل‌تنگی برای محمد این‌گونه می‌گوید: «آخ، چه کار کنم که دلتنگتم، مادر. هر روز می‌گم یه روز دیگه بهت نزدیک‌تر شدم. به خدا، به خودت قسم محمدم که از مرگ نمی‌ترسم؛ چون می‌دونم میام پیشت و محکم بغلت می‌کنم، می‌بوسمت و دیگه یه لحظه هم ازت جدا نمی‌شم. فقط زودتر بیا دنبالم، مادرجان، که صبوری نمی‌تونم.»