Mojtaba Veysi

میثم ویسی و مجتبی ویسی، دو برادر و از فعالان فرهنگی و مدنی کُرد یارسان، بامداد پنج‌شنبه ۷ خرداد ۱۴۰۵ در جریان یورش نیروهای اطلاعات سپاه پاسداران به محل اختفای آنان در روستای «قلعه کهوش» از توابع شهرستان دالاهو، با شلیک مستقیم کشته شدند. این دو برادر که از پیروان آیین یارسان بودند، پس از اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ و در پی فشارهای امنیتی، ماه‌ها به‌صورت مخفیانه زندگی می‌کردند. بر اساس گزارش‌ها، حوالی ساعت ۴ بامداد، نیروهای مسلح با محاصره کامل محل اقامت آنان، بدون ارائه هرگونه اخطار قبلی، از چند جهت اقدام به تیراندازی کردند. شواهد منتشرشده از محل حادثه، از شلیک‌های هدفمند، آثار خون در بخش‌هایی از خانه و همچنین تخریب و تفتیش گسترده وسایل حکایت دارد؛ تصاویری که از شدت خشونت به‌کاررفته در این عملیات خبر می‌دهد. پیش از این واقعه نیز، نهادهای امنیتی فشارهای مداومی برای وادار کردن این دو برادر به معرفی خود اعمال کرده بودند. در یکی از این موارد، در یک تماس تلفنی، مأمور امنیتی بدون ارائه احضاریه قضایی، مجتبی ویسی را تحت فشار قرار می‌دهد تا خود را معرفی کند. هنگامی که او خواستار مشاهده برگه رسمی احضاریه می‌شود، با تهدید به بازداشت مواجه می‌شود. در این مکالمه، مجتبی با اشاره به شرایط روحی خانواده و بیماری همسرش، خواستار درک وضعیت خود می‌شود، اما مأمور با لحنی تهدیدآمیز پاسخ می‌دهد: «مشکل خودت است» و در نهایت، بدون توجه به توضیحات او، زمان مشخصی را برای مراجعه اجباری اعلام می‌کند. میثم و مجتبی ویسی از چهره‌های شناخته‌شده در حوزه فعالیت‌های فرهنگی و مدنی بودند. آن‌ها از بنیان‌گذاران کتابخانه‌ای در شهرک دره‌دریژ کرمانشاه به‌شمار می‌رفتند؛ فضایی که با هدف ترویج مطالعه و آگاهی در میان جوانان شکل گرفته بود. این دو برادر همچنین از برگزارکنندگان اصلی جشن بزرگ نوروز ۱۴۰۴ در این شهرک بودند؛ مراسمی که پیش از برگزاری آن در اسفند ۱۴۰۳، منجر به بازداشت سه هفته‌ای مجتبی ویسی و آزادی او با تودیع وثیقه ۷۰۰ میلیونی شده بود. مجتبی ویسی همچنین در حوزه‌های هنری و ورزشی نیز فعال بود و به‌عنوان کشتی‌گیر، نوازنده و نقاش شناخته می‌شد. پس از این یورش، پیکر این دو برادر توسط نیروهای سپاه منتقل شد و بنا بر گزارش‌ها، نهادهای امنیتی ابتدا از تحویل آن‌ها به خانواده خودداری کرده‌اند ولی در نهایت روز شنبه نهم خرداد ماه ۱۴۰۵ پیکر مجتبی و میثم ویسی با حضور جمع کثیری از مردم سیاه‌پوش و عزادار تا مزارستان دارژده در روستای آئینه‌وند جگیران واقع در سرپل ذهاب تشییع و خاک‌سپاری کردند. هم‌زمان، فشارها بر دیگر اعضای خانواده ویسی نیز ادامه یافته است. سجاد ویسی، برادر آن‌ها، و شایان ویسی، پسرعمویشان، که پیش‌تر بازداشت شده‌اند، با اتهامات سنگینی از جمله «محاربه» روبه‌رو هستند و خطر صدور احکام شدید، از جمله اعدام، آنان را تهدید می‌کند. آخرین یادداشت‌های مجتبی ویسی در اکانت اینستاگرامش، تصویری روشن از نگاه و دغدغه‌های او به دست می‌دهند. در این دست‌نوشته‌ها، در کنار امید به رشد و آگاهی نسل جوان، نگاهی انتقادی به ساختار قدرت و چرخه تکرارشونده سرکوب دیده می‌شود. او می‌پرسد آیا این چرخه پایانی خواهد داشت و بر نقش مردم در تغییر آن تأکید می‌کند. مجتبی ویسی ایستادگی را فراتر از صرف زنده‌ماندن می‌داند و زندگی بدون کرامت را نوعی سرشکستگی توصیف می‌کند. در نگاه او، مبارزه برای آزادی بخشی از جریان زندگی است. این نوشته‌ها متعلق به پیش از دوره زندگی مخفی اوست؛ دوره‌ای که در نهایت با کشته‌شدنش در جریان یورش نیروهای امنیتی پایان یافت. با این حال، آن‌چه باقی مانده، اندیشه‌ها و آرزوهایی است که در همین سطور ادامه دارند. روایت خانواده ویسی، تنها به یک واقعه محدود نمی‌شود؛ بلکه تصویری از زنجیره‌ای از فشار، تهدید و خشونت است که نه‌تنها جان افراد، بلکه امنیت و آرامش خانواده‌های آنان را نیز هدف قرار می‌دهد.