Seyed Mahmoud Kazemi

محمود کاظمی مهندس شرکت نفت بود و سال‌ها در عسلویه کار می‌کرد؛ جایی که گرما و فشار میدان‌های نفتی بخشی از زندگی روزمره‌اش شده بود. در حوزه پمپ‌های فشارقوی چاه‌های نفت، اختراعی به ثبت رسانده بود و به‌عنوان نیروی متخصص و ذهنی دقیق در میان همکارانش شناخته می‌شد. کسانی که با او کار کرده بودند از تمرکز و پشتکارش می‌گفتند؛ مردی که ساعت‌ها روی یک مسئله فنی می‌ماند تا به راه‌حلی واقعی برسد. کسانی که او را می‌شناختند از او به‌عنوان فردی آرام، دقیق و مسئولیت‌پذیر یاد می‌کنند؛ کسی که حرف‌هایش را با عمل همراه می‌کرد. صبح پنج‌شنبه هجدهم دی به مشهد رسید. بعد از هفته‌ها دوری از خانواده، آمدنش اتفاقی ساده اما مهم بود. عصر همان روز، حوالی ساعت پنج از خانه بیرون زد. رفتنش آرام و بدون حاشیه بود. از ساعت شش‌ونیم به بعد دیگر گوشی‌اش را جواب نداد. چند ساعت بعد دستگاه کاملاً خاموش شد. یک هفته تمام هیچ خبری از او نرسید. خانواده هر روز منتظر صدای زنگ یا پیامی بودند که نیامد. جست‌وجوها و تماس‌ها آغاز شد، اما هیچ اثری از محمود پیدا نشد. آن هفته برای کسانی که دوستش داشتند طولانی و سنگین گذشت؛ روزهایی پر از انتظار و بی‌خبری کامل. پس از یک هفته پیکرش را در غسال‌خانه بهشت‌زهرا پیدا کردند. مشخص شد که در بلوار طبرسی مشهد، جان باخته است. بازگشت او به این شکل، پایان تلخی بود برای مردی که سال‌ها دانش و تخصصش را صرف صنعت نفت کرده بود. محمود متأهل بود و دختری هفت‌ساله داشت؛ دختری که احتمالاً هنوز منتظر بازگشت پدرش از آن سفر کوتاه بود. زندگی او میان کار سخت در جنوب و لحظات کوتاه کنار خانواده می‌گذشت.