Nazli Jan Parvar

Shot by security forces' pellets in Qeytarieh, Tehran. Was taken to Qeytarieh Clinic alive and receiving treatment when security agents abducted her. Her body was later found at the forensic medicine office with a fatal gunshot wound to the chest. Born in Bojnord, was a monarchist supporter who fought for years for Iran's freedom and the return of Crown Prince Reza Pahlavi.

نازلی جان‌پرور، طراح لباس ۲۷ ساله و اهل بجنورد، سال‌ها برای ساختن زندگی خودش تلاش کرده بود. او دانش‌آموخته رشته‌ی طراحی لباس دانشگاه یزد بود و پس از پایان تحصیلاتش، کار حرفه‌ای خود را در تهران ادامه داد. طراحی لباس برای نازلی فقط یک مدرک دانشگاهی یا راهی برای کسب درآمد نبود؛ حرفه‌ای بود که در آن دانش و سلیقه‌ی هنری‌اش را به کار می‌گرفت و برای ادامه‌دادنش تلاش می‌کرد. نازلی در محدوده‌ی تجریش کارگاه کوچکی داشت و همراه یکی از دوستانش برای مزون‌ها، سفارش طراحی لباس می‌گرفت. کارش به سفارش‌های مزون‌ها محدود نمی‌شد. با گذشت زمان و کاهش سفارش‌ها، در ماه‌های پایانی زندگی‌اش آموزش طراحی لباس را هم به کارهایش اضافه کرد. او تجربه و دانشی را که در دانشگاه و کار حرفه‌ای به دست آورده بود، به هنرجویان منتقل می‌کرد تا بتواند در شرایط دشوار اقتصادی همچنان کار کند و مسیر حرفه‌ای‌اش را ادامه دهد. زندگی نازلی پیش از آن‌که در اعتراضات دی‌ماه به پایان برسد، با فقدان‌های سنگینی همراه شده بود. او همسرش کیاوش را از دست داده بود و پس از آن، بیماری پدرش و مسئولیت همراهی او در دوره‌ی درمان را تجربه کرد. پدرش نیز در آذرماه ۱۴۰۴ درگذشت. نازلی در فاصله‌ای کوتاه، دو نفر از نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌اش را از دست داده بود؛ با این حال، کارش را ادامه می‌داد و برای زندگی خود برنامه داشت. نازلی در نوشته‌ای با عنوان «حرف بچه‌های ایران (بچه‌های کف خیابون)» نگاهش به آینده‌ی ایران را روشن بیان کرده بود: «جنگ، جنگ تا آزادی آزادی یعنی کرد و لر و ترک و فارس، با حجاب و بی‌حجاب بی‌دین و با دین، با هر تفکری در کنار هم بدون وجود یک حکومت اسلامی آزادانه زندگی کنیم همین فعلاً هدف فقط سرنگونیه، بعد سر تعیین حاکمیت در آینده به تفاهم می‌رسیم آن‌قدر تو این وضعیت سلیقه‌هامون رو به رخ هم نکشید ما یکپارچگی و اتحاد لازم داریم فعلاً فقط براندازی این نظام» نازلی در این نوشته از آزادی‌ای حرف می‌زد که به یک گروه، عقیده یا شیوه‌ی زندگی محدود نباشد. برای او، مردم با هر زبان و باور و پوششی باید می‌توانستند در کنار هم زندگی کنند. اختلاف‌نظرها قرار نبود مانع رسیدن به خواسته‌ای مشترک شود؛ او بر اتحاد برای پایان دادن به جمهوری اسلامی تأکید داشت و تعیین شکل حکومت آینده را به زمانی دیگر واگذار می‌کرد. این نوشته، نگاه سیاسی و اجتماعی او را با صراحت نشان می‌داد. پنج‌شنبه ۱۸ و جمعه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، مردم در شهرهای مختلف ایران به خیابان آمدند. معترضان خواستار براندازی کامل جمهوری اسلامی بودند و در خیابان‌ها شعارهای «جاوید شاه»، «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» و «مرگ بر دیکتاتور» سر می‌دادند. این شعارها در ویدئوهای منتشرشده از شهرهای مختلف کشور شنیده می‌شد؛ صدای معترضانی که خواهان پایان حکومت جمهوری اسلامی و تغییر بنیادین وضعیت سیاسی ایران بودند. نازلی نیز در جریان اعتراضات همان روز در تهران هدف شلیک نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی قرار گرفت. گزارش‌ها حاکی است که به او در محدوده‌ی خیابان شریعتی تیراندازی شد. گلوله‌های ساچمه‌ای به دست‌ها، صورت و بدنش اصابت کردند و او را به کلینیکی در قیطریه رساندند. خانواده‌اش پس از جست‌وجو، پیکر او را در پزشکی قانونی پیدا کردند و دریافتند که از ناحیه‌ی سینه نیز هدف گلوله قرار گرفته بود. نازلی در ۲۷ سالگی کشته شد؛ در حالی که کارگاه کوچکش، سفارش‌های طراحی و آموزش لباس، بخش‌هایی از زندگی‌ای بودند که برای خودش ساخته بود. از نازلی، علاوه بر یاد و خاطره‌ی زندگی‌اش، نوشته‌ای باقی مانده که در آن خواسته بود مردم اختلاف‌هایشان را کنار بگذارند و برای آزادی در کنار هم بایستند. او از ایرانی می‌نوشت که در آن هیچ‌کس به‌خاطر باور یا پوشش خود از زندگی آزاد محروم نباشد. حالا نام او با همان خواسته گره خورده است؛ خواسته‌ای که پیش از مرگش نوشته بود و برای تحقق آن، دیگر فرصتی برای ادامه‌ی زندگی پیدا نکرد.