Yousef Seyed Hosseini

یوسف سیدحسینی را در بسیاری از عکس‌ها و فیلم‌های به‌جامانده از او با خنده می‌بینیم؛ جوانی خوش‌رو و شوخ که با دوستانش شوخی می‌کرد و سربه‌سرشان می‌گذاشت. یوسف ۱۹ سال داشت، ساکن پرند و تک‌فرزند خانواده بود. تازه دیپلم گرفته بود و به‌دلیل سرپرستی مادرش، پس از سال‌ها جدایی پدر و مادر، معافیت کفالت گرفته بود. زندگی کاری‌اش تازه شروع شده بود؛ فقط ده روز بود که سر کار می‌رفت. می‌خواست تتوآرتیست شود و برای درآمدش هم برنامه داشت: پول‌هایش را پس‌انداز کند و برای خودش یک پژو پارس بخرد. اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ از روزهای ابتدایی ماه و با اعتراض‌های اقتصادی در بازار تهران آغاز شد و در روزهای بعد به شهرهای مختلف کشور گسترش یافت. برای روزهای ۱۸ و ۱۹ دی نیز شاهزاده رضا پهلوی فراخوان عمومی برای حضور مردم در خیابان‌ها صادر کرد. در این دو روز تجمعات گسترده‌ای در تهران و بسیاری از شهرهای ایران شکل گرفت و نیروهای حکومتی در نقاط مختلف با خشونت و شلیک گلوله به معترضان پاسخ دادند. یوسف شب ۱۸ دی در اعتراضات شرکت کرد و سالم به خانه برگشت. روز بعد دوباره همراه دوستانش از خانه بیرون رفت. حوالی ساعت ۱۰ شب ۱۹ دی، در فاز ۳ پرند و پشت سیتی‌سنتر، از ناحیه سر هدف گلوله جنگی قرار گرفت و جان باخت. به گفته یک منبع آگاه، گلوله از سوی تک‌تیرانداز شلیک شده بود. ساعتی بعد تلفن مادرش زنگ خورد؛ تماسی که خبر جان‌باختن تنها فرزندش را به او رساند. پیکر یوسف ۲۱ دی‌ماه، تحت تدابیر شدید امنیتی، در آرامستان دارالسلام اسلامشهر به خاک سپرده شد. بنا بر گزارش‌های منتشرشده، نیروهای امنیتی تحویل پیکر را به گرفتن تعهد از خانواده برای ثبت‌نام او در فهرست «شهدای» حکومتی مشروط کرده بودند و همچنین می‌خواستند او را «بسیجی» معرفی کنند؛ خواسته‌ای که خانواده یوسف نپذیرفتند. در گواهی فوت نیز علت مرگ «اصابت جسم سخت، سنگین و نوک‌تیز» نوشته شد؛ در حالی که تصاویر پیکر، آثار اصابت گلوله به سر را نشان می‌داد. فشار بر خانواده یوسف پس از خاک‌سپاری نیز ادامه داشت و برای انتشار اعلامیه و برگزاری مراسم با محدودیت و تهدید روبه‌رو شدند. با این حال، چهلم یوسف ۲۰ بهمن بر سر مزارش برگزار شد. مادرش، در میان اندوه و خشم، رو به خانواده و بستگان گفت: «گریه نکنید، گریه نکنید، دامادی پسرمه، پاشید برقصید.» حاضران دست زدند و رقص سوگ انجام دادند؛ جشنی که قرار بود روزی برای دامادی تنها پسرش برپا شود، حالا بر سر مزار او شکل گرفته بود. چند ماه بعد، نخستین زادروز یوسف بدون حضور خودش رسید. خانواده و شماری از خانواده‌های دادخواه بر سر مزارش جمع شدند، دست زدند و «ای ایران» خواندند. روی کیک تولد، تصویری از یوسف با لباسی به طرح پرچم شیر و خورشید دیده می‌شد. مادرش کیک را در دست گرفت و گفت: «هر سال یوسف پیش از فوت کردن شمع، یک آرزو می‌کرد. امسال اما من به جای یوسف آرزو می‌کنم. آرزو می‌کنم آرزوی همه جاویدنامان برآورده بشه و کشورمون ایران آزاد بشه.» آزادی ایران، همان آرزویی بود که یوسف و بسیاری از جوانانی که در آن روزها به خیابان آمده بودند، برای آن اعتراض کردند و جان‌شان را از دست دادند.