Seyed Majid Vaezi

جاویدنام مجید واعظی، شهروند گیلک، اهل لنگرود و ساکن تهران بود. بر اساس گزارش‌های بسیار محدودی که از این جاویدنام موجود است، او متأهل و دارای یک دختر خردسال بوده است. او در شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در پی شکل‌گیری اعتراضات گسترده‌ی مردمی و «انقلاب شیر و خورشید» که در اکثر شهرهای ایران و با جمعیت میلیونی ایرانیان، در پی فراخوان رضا پهلوی شکل گرفت، در خیابان محل سکونتش در تهران، درحالی‌که دختر خردسالش را در آغوش داشت، هدف گلوله‌ی مزدوران جمهوری اسلامی قرار گرفت. یکی از افراد نزدیک به خانواده در شبکه‌های اجتماعی درباره این حادثه اضافه کرده است که دختر خردسال این جاویدنام، در پی وقوع این حادثه و دیدن پدر در آن حال، دچار شوک عصبی شده و قدرت صحبت کردن را برای مدتی از دست داده است. طبق روایتی که از کشته شدن این جاویدنام در دست است، میزان و شدت خشونت و سرکوب حکومت غیرقابل‌باور است؛ چراکه طبق شواهد، که مجید واعظی نمونه‌ی گویایی بر آن است، نیروهای مزدور با برنامه‌ای از پیش نوشته شده، برای قتل‌عامِ معترضان به خیابان آمده بودند، نه برای آرام کردنِ اعتراضات‌شان. نشانه گرفتن پدری که کودکی در آغوش دارد و در موارد دیگر کشتن بسیاری از جوانانی که شانه‌به‌شانه‌ی پدر و مادر در میان جمعیت بودند نشان از یک نسل‌کشی سازمان یافته دارد. اما حکومتی خون‌خوار با ایدئولوژی خداگونه‌ای که همه را دشمن می‌انگارد و خود را حق‌به‌جانب، از نشانه گرفتن هموطن، چه پیر باشد، چه جوان و حتی کودکان بی‌گناه ابایی ندارد. چرا که در مغز بیمارانی که افیونِ دین را به جان کشیده‌اند، هر تیر که بر جانی می‌نشیند، تضمینی برای پاییدن بیشتر حکومتی است که در لباس شیطان، توهم خدایی دارد؛ غافل از چشمانی که شاهد از دست رفتن جان عزیزی است و بذری از کینه که در قلب بازماندگان کاشته می‌شود؛ نهالی که با هر قطره اشک قد می‌کشد و میوه‌اش تبری می‌شود بر ریشه‌ی ضحاک و سربازانِ درگاهش. کودکی که با جنونی چنین عریان از آغوش قهرمان زندگی‌اش بر زمین می‌افتد و این غم، قدرت تکلم را از او می‌رباید، چرا به انتقام خون پدر برنخیزد؟ چرا فریدون نشود به خون‌خواهی آبتین؟