Mahan Sadeghi

ماهان صادقی بخش زیادی از نوجوانی‌اش را با کار کردن گذراند. پدرش را از کودکی در کنار خود نداشت و شرایط اقتصادی خانواده باعث شد نتواند تحصیل را ادامه دهد. خیلی زود وارد بازار کار شد؛ مدتی در یک تراشکاری کارگری کرد و بعدتر موتور وسیله‌ی کارش شد. گاهی به‌عنوان پیک و گاهی هم از طریق اسنپ کار می‌کرد؛ درآمدی که بخشی از هزینه‌های خانواده را تأمین می‌کرد. در کنار این زندگی پرکار، رفاقت بخش پررنگی از دنیای ماهان بود. در بسیاری از عکس‌هایی که از زندگی شخصی او باقی مانده، ماهان در میان دوستانش دیده می‌شود؛ جمع‌هایی صمیمی از جوانانی که بخش مهمی از روزهای او را ساخته بودند. دوستانش از خوش‌رویی و مردم‌داری‌اش می‌گویند و او را جوانی بامرام و بامعرفت به یاد می‌آورند. ماهان سوم آذر ۱۴۰۴ وارد بیست‌سالگی شد؛ بیست‌سالگی‌ای که تنها ۴۵ روز طول کشید. شامگاه ۱۸ دی، ماهان در محدوده‌ی میدان هفت‌حوض تهران حضور داشت؛ یکی از نقاطی که هم‌زمان با اعتراضات گسترده‌ی آن شب، شاهد حضور معترضان و همچنین سرکوب آنان بود. ماهان در همان محدوده، هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. بر اساس روایت یک منبع آگاه، شلیک از بالای مسجد میدان هفت‌حوض و توسط یک تک‌تیرانداز انجام شده بود. آن شب اما خانواده نمی‌دانستند چه بر سر ماهان آمده است. فردای آن روز، تلفن همراه و کاپشن او را حوالی چهارراه سرسبز پیدا کردند، اما خود ماهان همچنان ناپدید بود. سه روز بی‌خبری گذشت تا خانواده سرانجام مطلع شدند پیکر جوان بیست‌ساله‌شان به کهریزک منتقل شده است. فشار بر خانواده حتی پس از پیدا شدن پیکر نیز ادامه داشت. به گفته‌ی یک منبع آگاه، از آنان مبلغی مطالبه شد و در عین حال خواسته شد ماهان را «بسیجی» معرفی کنند. خانواده هیچ‌یک از این خواسته‌ها را نپذیرفتند. پیکر ماهان سرانجام در امامزاده طالب، در انتهای جاده‌ی امام‌رضا، به خاک سپرده شد؛ در حالی که به خانواده تأکید شده بود مراسم دفن را «بی‌سروصدا» برگزار کنند. اعتراضات دی‌ماه با مطالبات اقتصادی آغاز شده بود؛ مطالباتی که برای ماهان بخشی از واقعیت زندگی روزمره‌اش بود. او به‌دلیل مشکلات مالی نتوانسته بود تحصیلش را ادامه دهد و از نوجوانی کار کرده بود تا کمک‌خرج خانواده باشد. پاسخ اعتراضات مسالمت‌آمیز مردم اما شلیک گلوله‌های جنگی بود؛ در میدان هفت‌حوض، گلوله تک‌تیرانداز به زندگی ماهان پایان داد، در حالی که تنها ۴۵ روز از بیست‌سالگی‌اش گذشته بود و فرصتی نیافت آینده‌ای را که پیش روی یک جوان بیست‌ساله است را تجربه کند.