Mehrzad Nazari

Shot at close range near the IRGC building during protests. He stated before being taken to the hospital, 'He looked me in the eyes and shot.' Died from severe bleeding and internal injuries despite doctors' efforts. He had participated in the protests of Aban 98, the 'Mahsa' movement, and Dey 1404. He was described as kind, free-spirited, and a lover of life, nature, and animals, who volunteered to help with fires. Despite having a personal weapon, he always attended protests unarmed. His funeral and memorial service were held with music, mourning dances, and Shahnameh readings, as per his wishes.

جوانان لر از دیرباز به دلاوری و رشادت زبانزد بوده‌اند و مهرزاد نظری نیز یکی از همان دلیرمردان بود؛ جوانی ۲۸ ساله از روستای گردنتل بردنگان، از توابع شهرستان ممسنی (نورآباد)، که با ایستادگی خود نامش را در یاد و خاطرهٔ مردم ایران جاودانه کرد. مهرزاد جوانی مهربان، آزاده و عاشق طبیعت و حیوانات بود. هر زمان که آتش‌سوزی در مراتع و طبیعت منطقه رخ می‌داد، داوطلبانه برای کمک و مهار آتش در محل حاضر می‌شد و در کنار دیگران برای حفاظت از محیط‌زیست تلاش می‌کرد. او سوارکاری چیره‌دست، شناگری توانمند و تیراندازی ماهر بود. با وجود آن‌که سلاح شخصی داشت، در اعتراضات تنها با دستانی خالی حاضر شد و راه مسالمت‌آمیز را برگزید. مهرزاد پیش از این نیز در اعتراضات آبان ۱۳۹۸ و همچنین در جنبش «زن، زندگی، آزادی» حضور داشته و همواره در کنار مردم و مطالبات آنان ایستاده بود. بزرگ‌ترین آرزوی او، فراتر از هر چیز دیگری، آزادی ایران بود؛ و بزرگ‌ترین نگرانی‌اش، سرنوشت کشورش. دوستان و آشنایانش از او به‌عنوان جوانی خوش‌قلب، شجاع و مردم‌دوست یاد می‌کنند؛ جوانی که عشق به آزادی، طبیعت و میهن در وجودش ریشه داشت و سرانجام جان خود را در راه آرمان‌هایی که به آن‌ها باور داشت از دست داد. این جوان غیور در روز ۱۸ دی‌ماه در صف نخست معترضان در نورآباد ممسنی حضور داشت که از فاصله‌ای بسیار نزدیک، آن‌چنان که لوله‌ی تفنگ روی سینه‌اش قرار داشت هدف دو گلوله قرار گرفت. مهرزاد را با کمی تأخیر به بیمارستان منتقل کردند و او در بیمارستان بر اثر شدت جراحات و خون‌ریزی بسیار شدید داخلی در همان روز ۱۸ دی‌ماه جان باخت. با وجود فشارهای امنیتی شدید، خانواده همان شب پیکر او را به روستای پدری منتقل کردند. در طول شب، مردم روستا در کنار خانواده از پیکر مهرزاد نگهبانی کردند تا مأموران حکومتی نتوانند او را با خود ببرند. خانواده برای صدور مجوز دفن پیگیری کردند و سرانجام پس از دو روز با تحمل فشارها و دشواری‌های بسیار توانستند مهرزاد را در روستای گردنتل بردنگان به خاک بسپارند. پس از خاک‌سپاری نیز روزها از آرامگاه او نگهبانی می‌کردند. خانواده و مردم روستا برای مدتی طولانی تحت فشارهای امنیتی شدید قرار داشتند. مهرزاد پیش از مرگش، در آخرین استوری اینستاگرامی خود خواسته بود که اگر روزی اتفاقی برایش افتاد، برایش نماز نخوانند و قرآن نگذارند؛ بلکه با موسیقی، شادی، شعر و زندگی بدرقه‌اش کنند: «سر قبر من نماز و قرآن نخوانید؛ فقط موزیک و شادی.» خانواده‌اش کوشیدند تا آنجا که در توان داشتند به این خواسته‌، وفادار بمانند. پدر مهرزاد در روز خاک‌سپاری اجازه نداد پیکر فرزندش را غسل دهند و به حاضران گفت: «این خواسته‌ی خود مهرزاد بوده؛ آهنگ شاد پخش کنید، دست بزنید و عزاداری نکنید؛ فقط شادی کنید.» این خواسته یادآور وصیت جاویدنام مجیدرضا رهنورد بود که پیش از اعدامش توسط جمهوری اسلامی که پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» صورت گرفت، از خانواده و نزدیکانش خواسته بود برای او سوگواری نکنند و زندگی را با شادی ادامه دهند. در تمامی مراسم‌های او، از خاک‌سپاری تا چهلم، موسیقی پخش شد، شعر خواندند و شاهنامه‌خوانی کردند؛ چرا که مهرزاد زندگی را دوست داشت و نمی‌خواست یادش تنها با سوگ و سیاهی گره بخورد. خانواده‌ی مهرزاد تلاش کردند همان‌گونه که او خواسته بود، مراسمش را به‌جای ماتم و اندوه، با موسیقی محلی، رقص و شادی برگزار کنند. با وجود شرایط دشوار و تهدیدها و فشارها، مراسم چهلم این جوانِ باغیرت و دلیر، با شکوه فراوان برگزار شد. شرکت‌کنندگان در این مراسم، ضمن گرامی‌داشت یاد مهرزاد، شعارهایی علیه حکومت سر دادند و راه او را ادامه دادند. حاضران همچنین آخرین وصیت مهرزاد را بر روی بنری بزرگ نقش کرده بودند و آن را در محل مراسم نصب کردند؛ وصیتی که در آن خواسته بود به‌جای عزاداری، با موسیقی و شادی یادش را گرامی بدارند. امروز آرامگاه مهرزاد در روستای گردنتل بردنگان است؛ جایی که خاک، پیکر او را در آغوش گرفته، اما یاد و نامش همچنان در دل کسانی که دوستش داشتند زنده است.