Amirhossein Feizi

Shot by Islamic Republic agents while in car with father and brother after honking horn to spread news of Ali Khamenei's death. Car was subjected to heavy gunfire and shooting continued even after the vehicle stopped. Died from gunshot wounds. Medical examiner report stated cause of death as 'hot bullet impact to torso'. Buried on 13 Esfand at Behesht Ali cemetery in Eshtehard.

امیرحسین فیضی، ۱۹ ساله، متولد ۱۶ فروردین ۱۳۸۵ در کرج، دانش‌آموز ممتاز رشته تجربی و عضو کانون فرهنگی آموزش (قلم‌چی) بود. او در موسیقی و خوانندگی فعالیت داشت و چند قطعه موسیقی با صدای خودش منتشر کرده بود. قرار بود امسال کنکور بدهد و مثل پدرش دندان‌پزشک شود. روحیه‌ای مبارز داشت، در همه اعتراضات دی‌‌ماه شرکت کرده بود و گاهی به خانواده می‌گفت: «چرا من جاویدنام نشدم؟» عاشق درس بود، بیشتر وقتش را پای کامپیوتر می‌گذراند و وقتی می‌دید کسی در مضیقه است، ناراحت می‌شد. نزدیکانش می‌گویند روحیه‌ای عرفانی هم داشت. شامگاه نهم اسفند ۱۴۰۴، امیرحسین و برادرش احمدرضا همراه سه نفر دیگر در استخر بودند که خبر مرگ علی خامنه‌ای منتشر شد. امیرحسین اصرار کرد به فردیس بروند. همراهان ابتدا مخالفت کردند، اما در نهایت همه سوار خودروی مشکی ‌رنگ شدند و به خیابان سپاه فردیس رفتند تا به جمع کسانی بپیوندند که با بوق زدن شادی می‌کردند. در فلکه پنجم، وقتی پدر امیرحسین با مأمور دچار درگیری لفظی شد، درگیری‌ای که فقط به دلیل بوق‌زدن ایجاد شد و می‌توانست با یک تذکر جزئی ختم به خیر شود. اما مامور عصبانی شد، با قنداق تفنگ شیشه را شکست و تفنگ داخل خودرو افتاد. او‌ که فکر می‌کرد قصد شلیک به بچه‌ها را دارند، با سرعت حرکت کرد. نیروهای انتظامی از پشت سر خودرو را به رگبار بستند. لحظاتی بعد، امیرحسین متوجه شد برادرش تیر خورده به پدر که برای جان نجات فرزندانش فقط پا روی پدال گاز گذاشته و فرار می‌کرد با صدایی لرزان گفت: بابا احمدرضا تیر خورده ... و وقتی امیرحسین برگشت تا ببیند هنوز تعقیب می‌شوند یا نه، گلوله‌ای به پهلوی او خورد و پهلویش شکافته شد. پدر تلاش کرد از تیررس خارج شود. از فلکه پنجم به سمت فلکه دوم و بلوار امام رضا رفت و در نهایت نزدیک آتش‌نشانی مارلیک توقف کرد تا دوربین‌ها صحنه را ضبط کنند. حتی بعد از توقف کامل، تیراندازی ادامه یافت و لاستیک‌ها ترکید. مأموران دو برادر را از خودرو خارج کردند. آمبولانس نرسید و آن‌ها را با خودروی نیروی انتظامی به درمانگاه شبانه‌روزی رسالت در فلکه پنجم بردند. امیرحسین هنگام رسیدن به درمانگاه هنوز زنده بود و به سختی نفس می‌کشید. یکی از مأموران به همکارش گفت تیر خلاص بزن. پاسخ شنید: «نه، بگذار زجر بکشد؛ این‌ها ضدانقلاب‌اند.» وقتی خانواده رسیدند، امیرحسین و احمدرضا هردو روی تخت، جان باخته بودند. لب‌های امیرحسین کبود و پهلوی راستش شکافته بود. نیروهای لباس‌ شخصی و سپاه، مسلح به درمانگاه هجوم آوردند. خانواده و اطرافیان را به شدت کتک زدند، تلفن‌هایشان را شکستند و مانع تصویربرداری شدند. پیکرها را در کاور گذاشتند و در فضای کاملاً امنیتی به سردخانه بی‌بی‌ سکینه کرج منتقل کردند. سه سرنشین همان شب بازداشت شدند. برای تحویل پیکرها، مادر با التماس و گریه توانست روز چهارشنبه ۱۳ اسفند، ساعت یک‌ونیم ظهر، پیکرها را بگیرد. به آن‌ها گفته بودند باید پسران را بسیجی اعلام کنند، اما مادر نپذیرفت. خاک‌سپاری در آرامستان «بهشت علی» اشتهارد، قطعه یک، انجام شد. مأموران لباس‌ شخصی حضور داشتند و خانواده را مجبور کردند در سکوت مراسم را برگزار کنند. اجازه ندادند پیکر کامل فرزندان‌شان را ببینند؛ فقط صورت‌ها را نشان دادند. پیکرها شسته و کفن‌پیچ ‌شده تحویل داده شد. این آرامستان دور از محل زندگی‌شان و محل دفن بسیاری از جان‌باختگان اعتراضات فردیس و اعدامیان سیاسی است. امیرحسین فیضی جوانی ۱۹ ساله که در شامگاهی که خبر مرگ رهبر رژیم منتشر شد، همراه برادرش با رگبار گلوله از میان ما رفت.