Zahra Ahmadvand

Shot with a war bullet from behind near Mandegar Tower in Azimiyeh, Karaj. Mother of a 9-year-old son. After her killing, the regime forced her family under pressure to introduce her as a 'Basiji' and held a humiliating burial with forced presence of IRGC members. The regime attempted to misappropriate the blood of a defenseless woman.

اتاق هنوز بوی او را دارد. عطر ملایمی روی بالش مانده، انگار کسی همین دیروز سرش را آنجا گذاشته. روی صندلی کنار پنجره لباسی افتاده که هنوز چین‌هایش شکل تنش را حفظ کرده‌اند. پسر نه‌ساله‌اش گاهی می‌آید تو اتاق، در را آرام می‌بندد و روی همان صندلی می‌نشیند. چیزی نمی‌گوید. فقط لباس را با نوک انگشت لمس می‌کند و بعد بلند می‌شود و می‌رود. شوهرش کمتر پا به این اتاق می‌گذارد. وقتی می‌آید، کنار پنجره می‌ایستد و به خیابان خیره می‌شود. خودش مثل مرده‌ای متحرک در خانه راه می‌رود؛ نمی‌داند چه کار کند و انگار دیگر در این دنیا نیست. سپیده (زهرا) احمدوند، چهل‌ساله و اهل عظیمیه کرج بود. اطرافیان او را زنی مهربان، آرام و پر از امید به آینده توصیف می‌کنند؛ مادری فداکار که تمام وجودش را وقف فرزندش کرده بود. او در شب هجدهم دی به میدان عظیمیه رفت. همین که از ماشین پیاده شد و چند قدم برداشت، از بالای ساختمان، از پشت سر، تیر به جمجمه‌اش خورد. مرگ او دو روایت متضاد دارد. روایت تحمیلی رژیم این بود که نیروهای مردمی با ضربه‌ی باتوم به سرش، او را کشتند. مقامات امنیتی با تهدید و فشار روانی سنگین، خانواده را وادار کردند این نسخه را بپذیرند و حتی او را به عنوان بسیجی معرفی کنند. حقیقت اما بر اساس روایت آشنایان چیز دیگری است: زهرا در برج ماندگار عظیمیه با تیر جنگی از پشت سر هدف قرار گرفت. پیکرش را دو روز نزد خود نگه داشتند و تنها پس از پذیرش اجباری روایت حکومتی، تحویل دادند. اجازه‌ی نصب پارچه‌ی مشکی و برگزاری مراسم عزاداری داده نشد. خاک‌سپاری نیمه‌شب، در فضایی تحت کنترل و با حضور نیروهای مسلح انجام شد. بدون شست‌وشو، با همان لباس‌هایی که تنش بود، و بدون هیچ صدایی. فقط پدر، مادر و همسرش زمان خاک‌سپاری حضور داشتند. قدش بلند بود و در گور جا نمی‌شد؛ با قنداق تفنگ پایش را شکستند تا جا شود. وقتی خانواده خواستند در خانه‌ مراسمی بگیرند، مأموری با اسلحه آمد تا کسی صدایش درنیاید. رژیم ابتدا با گلوله از پشت او را زد، سپس روایتی جعلی ساخت و خانواده را زیر فشار خرد کرد تا دروغ را تکرار کنند. زهرا قربانی دو جنایت شد: کشتن جسمش و تلاش برای کشتن حقیقتش. اما مردم برای چهلم، خانواده را تنها نگذاشتند و بر سر مزارش جمع شدند. عطرش از روی بالش کم‌کم محو می‌شود، لباس روی صندلی هنوز همان‌طور افتاده. در خانه‌ای که زمانی پر از صدای قدم‌هایش بود، حالا سکوتی نشسته که با زور تحمیل شده. سپیده(زهرا) احمدوند مادری که با تیر جنگی جان باخت و با فشار، حقیقت مرگش را نیز خواستند دفن کنند.