Majid Farnia (Majlaj-nejad)

مجید فرنیا، ۴۶ سال داشت؛ مردی که پیش از رفتن به خیابان، دوربین را روشن کرد تا حرف‌هایی را که شاید دیگر فرصتی برای گفتنشان پیدا نمی‌کرد، با خانواده‌اش در میان بگذارد. او روز ۱۸ دی ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات سراسری در چالوس، با شلیک نیروهای سرکوب‌گر جمهوری اسلامی کشته شد. مجید از هواداران پادشاهی بود و باورش را پنهان نمی‌کرد. در ویدیویی که ساعاتی پیش از حضور در اعتراضات ضبط کرد، هم از آزادی گفت، هم از آینده‌ی فرزندان ایران و هم از آمادگی‌اش برای پذیرفتن خطر. آن روزها شاهزاده رضا پهلوی از مردم خواسته بود پنج‌شنبه و جمعه، ۱۸ و ۱۹ دی، ساعت هشت شب در خیابان‌ها یا از خانه‌هایشان شعار بدهند. مجید در پاسخ به این فراخوان به خیابان رفت؛ با این باور که برای تغییر سرنوشت کشور و ساختن آینده‌ای آزادتر برای نسل بعد، باید قدمی برداشت. در ویدیوی آخرش گفت: «این فیلم رو دارم می‌گیرم… دارم می‌رم بیرون. نه برای خودم، برای پسران‌مون، برای آیندگان… که بدونن شاید ما کاری براشون نکردیم، شاید باید زودتر از این‌ها قدم برمی‌داشتیم. برای آزادی، بالاخره باید جان داد… دیر و زود داره، ولی سوخت و سوز نداره.» بعد رو به پدر و مادرش، خواهر و برادرش، از دوست‌داشتنشان گفت. معلوم نبود چند ساعت بعد چه اتفاقی خواهد افتاد، اما مجید می‌خواست اگر دیگر نتوانست با آن‌ها حرف بزند، دست‌کم صدایش را داشته باشند؛ صدایی که در پایان با دو کلمه روشن شد: «جاوید شاه.» او در ویدیویی دیگر نیز گفته بود: «ما ایران هستیم.» چند ساعت بعد، گلوله‌ی نیروهای جمهوری اسلامی به زندگی مجید پایان داد. گزارش‌های منتشر‌شده از جراحات شدید او حکایت داشتند و در اطلاعات منتسب به پزشکی قانونی، تخریب بافت مغز، خون‌ریزی و شکستگی ناشی از اصابت پرتابه به‌عنوان علت مرگ ذکر شده بود. اما نام مجید با همان ویدیوی آخر از خانواده‌اش جدا نشد. در مراسم چهلم او، جمعیت بزرگی گرد هم آمدند و پسرش در برابر حاضران ایستاد. او گفت: «مردم، دست تک‌تک‌تون رو می‌بوسم و ازتون ممنونم. امروز بهم ثابت کردید ایران یک کشور نیست. ایران مردمشه. ایران ماییم. ایران مجید فرنیاست.» پسر مجید در روزی که جای خالی پدرش را با تمام وجود احساس می‌کرد، از ایرانی گفت که معنایش برای او در مردی خلاصه می‌شد که چند هفته پیش‌تر، پیش از رفتن به خیابان، گفته بود: «ما ایران هستیم.» این دو جمله از دو نسل، در دو موقعیت متفاوت گفته شدند؛ یکی پیش از رفتن به خیابان و دیگری در چهلم مردی که دیگر به خانه برنمی‌گشت. مجید از آیندگان گفته بود و پسرش در برابر مردمی ایستاده بود که برای یادآوری نام او آمده بودند. در آن روز، سخنان مجید دیگر فقط بخشی از یک ویدیو نبود؛ خانواده‌اش و مردمی که گرد هم آمده بودند، آن را با صدای خود تکرار می‌کردند. مجید فرنیا پیش از آنکه به خیابان برود، از خانواده‌اش خداحافظی کرد و گفت برای آزادی باید جان داد. او می‌دانست که بازگشتش قطعی نیست، اما تصمیمش را گرفته بود. آخرین پیامش را با «جاوید شاه» به پایان رساند و چند ساعت بعد به دست نیروهای جمهوری اسلامی کشته شد. آنچه از او باقی ماند صدای مردی است که دلیل رفتنش را روشن گفته بود: پسران ایران و نسلی که هنوز در راه بود.