Matin Ghorbani

شبِ کرج، بوی دود می‌داد و بارانِ ریزی روی آسفالت می‌نشست؛ همان‌طور آرام و بی‌صدا که اندوه، روی دلِ آدم می‌نشیند. متین آخرین فنجان قهوه را برای مشتری گذاشت، پیش‌بندش هنوز بوی اسپرسو و دارچین می‌داد. مهسا گوشه کافه ایستاده بود و از پشت دوربینش نگاهش می‌کرد؛ انگار می‌ترسید حتی یک لحظه از خندیدنِ او را از دست بدهد. متین همیشه موقع کار، آرام زیر لب ابی می‌خواند. «نازی نازکن که نازت یه سرو نازه......» مهسا می‌گفت وقتی می‌خندید، چشم‌هایش شبیه پسرهایی می‌شد که هنوز دنیا را باور دارند. پسرهایی که خیال می‌کنند می‌شود دستِ عشق را گرفت و از میان این همه تاریکی رد شد. آن شب اما خیابان، شکل دیگری داشت. صداها بلندتر بودند، آدم‌ها خشمگین‌تر، و هوا بوی چیزی را می‌داد که انگار قرار بود تا سال‌ها از حافظه شهر پاک نشود. بوی باروت و خون. متین دست مهسا را گرفت؛ همان دست‌هایی که هزار بار از آن‌ها عکس گرفته بود. آرام گفت: «مواظب خودت باش.» و این جمله، بعدتر برای مهسا تبدیل شد به تلخ‌ترین صدای جهان. صدایی که هر شب میان عکس‌ها زنده می‌شود، میان لباس‌هایی که هنوز بوی او را می‌دهند، میان لیوان قهوه‌ای که دیگر کسی از آن نمی‌نوشد. گلوله که آمد، انگار زمان برای چند ثانیه ایستاد. نه فقط برای متین؛ برای دختری که تمام آینده‌اش را در قامت آن پسر بلندبالای مهربان دیده بود. می‌گویند آدم بعد مرگ عزیزش، اول صدا را گم می‌کند. مهسا اما انگار خودش را گم کرده بود. در آن عکس آخر، وقتی پیکر بی‌جان متین را در آغوش گرفته، صورتش شبیه آدمی‌ست که هنوز باور نکرده جهان می‌تواند این‌قدر بی‌رحم باشد. انگار می‌خواهد او را از مرگ پس بگیرد. انگار اگر محکم‌تر بغلش کند، قلب متین دوباره خواهد زد. بعدها در اینستاگرام نوشت: «فقط بهم بگو کجایی متین؟ حالت خوبه دورت بگردم؟» و آدم، با خواندن این جمله، می‌فهمد دلتنگی فقط گریه نیست. دلتنگی یعنی هر صبح بیدار شوی و یادت بیاید کسی که تمام «فردا»ی تو بود، حالا زیر خاک خوابیده است. بی‌بی سکینه، عصرها ساکت است باد آرام از میان درخت‌ها رد می‌شود و روی سنگ قبرها می‌نشیند. جایی میان همان خاک سرد، متین آرام گرفته؛ با همان سن ناتمام، با همان رؤیاهای نرسیده. اما مهسا هنوز در عکس‌ها زندگی می‌کند. در ویدیوهای کوتاهی که متین می‌خندد. در فنجان‌های قهوه. در پیراهنی که هنوز از چوب‌لباسی پایین نیاورده. و در آن جمله آخر: «دستم را گرفتی و گفتی مواظب خودت باش…» چه جمله ساده‌ای. و چه مرگِ عظیمی پشت آن پنهان بود. «بعد از تو هرچه را دوست داشتم از ترسِ مردنش، دوست نداشتم…»