Reza Kavosi Heydari

پسری از دیار بختیاری، از سرزمین دلاوران و مردمانی که به شجاعت، غیرت، وفاداری و میهن‌دوستی شناخته می‌شوند. رضا کاوسی حیدری، متولد ۱۲ خرداد ۱۳۷۹ در اصفهان، جوانی ۲۵ ساله از اهالی فولادشهر اصفهان و از خانواده‌ای زحمت‌کش بود؛ نانوا و شاطر نانوایی که بار زندگی را از نوجوانی بر دوش گرفت. او از یک‌سالگی پدرش را از دست داد و در شرایط سخت زندگی رشد کرد و با تلاش و مسئولیت‌پذیری، از همان سال‌های نوجوانی نان‌آور خانواده شد. رضا در کودکی و نوجوانی با دشواری‌های فراوانی روبه‌رو بود، اما نزدیکانش او را جوانی مهربان، آرام، مسئولیت‌پذیر و دل‌سوز توصیف می‌کنند؛ کسی که با وجود همهٔ سختی‌ها، هرگز از تلاش و کار دست نکشید و تکیه‌گاه خانوادهٔ خود بود. او صدای خوبی داشت و در ویدیوهایی که از او به یادگار مانده است، از علاقه‌اش به خوانندگی و عشقش به هنر و موسیقی سخن می‌گوید. رضا نیز مانند بسیاری دیگر، در روز ۱۹ دی‌ماه به خیابان رفت تا برای حقوق قانونی خود و دیگران فریاد بزند. بنا بر روایت‌های منتشرشده، او در مقابل دادگستری فولادشهر هدف شلیک گلوله قرار گرفت و بر اثر اصابت مستقیم گلوله به ناحیهٔ قلب جان خود را از دست داد. به گفتهٔ یکی از آشنایان، پس از کشته شدن رضا، پیکر او را به محل سکونتش منتقل کردند و مادرش به‌تنهایی پیکر فرزندش را سه طبقه بالا برد و در انتظار رسیدن نزدیکان ماند. هنگامی که نزدیکان از اصفهان رسیدند، پیکر او را به بیمارستان منتقل کردند، اما اعلام شد که او در همان لحظهٔ تیراندازی جان خود را از دست داده است. خانوادهٔ رضا فردای همان روز برای تحویل پیکر او به بیمارستان مراجعه کردند، اما به آن‌ها گفته شد که پیکر او دیگر در آن بیمارستان نیست. خانواده چندین روز در جست‌وجوی پیکر او بودند تا سرانجام مشخص شد که پیکر به باغ رضوان منتقل شده است. پیکر رضا در روز ۲۲ دی به خانواده تحویل داده شد و مراسم خاک‌سپاری او همان روز، با وجود فشارهای امنیتی، در باغ رضوان اصفهان، قطعهٔ ۸۰، بوستان ۶ برگزار شد. مراسم چهلم این عزیز نیز با حضور جمع زیادی از مردم و نزدیکانش بر مزار او برگزار شد. مردم حاضر در مراسم با دست زدن و سر دادن شعارهایی یاد او را گرامی می‌داشتند و فضای مراسم را با همدلی و همراهی پر کرده بودند. حاضران با شعارهایی از جمله «این گل پرپر شده، هدیه‌ای به میهن شده» و «توپ، تانک، مسلسل دیگر اثر ندارد، به مادرم بگویید دیگر پسر ندارد» یاد او را گرامی داشتند. این شعارها در فضای سنگین و اندوه‌بار مراسم طنین‌انداز بود و نشان از عمق اندوه حاضران داشت. رضا در حافظه و قلب بسیاری از مردم به عنوان جوانی از دیار دلاوران ماندگار شد. او برای خانواده‌اش تنها یک فرزند نبود، بلکه نان‌آور خانه، تکیه‌گاه مادر و امید فردای خانواده به شمار می‌رفت. زندگی کوتاه اما پرفرازونشیب او، روایت جوانی است که از همان سال‌های نخست زندگی با سختی آشنا شد، اما مسئولیت، مهربانی و تلاش را هرگز کنار نگذاشت. امروز نام رضا کاوسی حیدری در یاد خانواده، دوستان و همه کسانی که روایت زندگی او را شنیده‌اند زنده است؛ جوانی که یادش در دل‌ها باقی خواهد ماند و نامش در شمار جاویدنامان این سرزمین ثبت شده است.