Soheila Shahsavari

سال‌ها پیش، وقتی سایه پدر ناگهان از سر ما کم شد، گمان می‌کردیم دنیای کوچک‌مان به پایان رسیده است. کودکی ما در همان روزهای نخست بی‌تکیه‌گاهی ترک خورد، اما مادرمان، سهیلا، نپذیرفت که تاریکی و ناامیدی خانه ما را ببلعد. او زنی ۴۵ ساله بود که پس از رفتن پدر، تمام غم‌هایش را پشت لبخندهای صبورانه‌اش پنهان کرد و یک‌تنه بار سنگین زندگی را بر دوش کشید. او برای ما چهار نفر، هم پدر شد و هم مادر؛ زنی رنج‌دیده اما ایستاده که با دست‌های خستگی‌ناپذیرش چرخ زندگی را می‌چرخاند تا چهار جفت کفش کوچک و بزرگ کنار در ورودی خانه‌مان در قزوین، هیچ‌گاه خالی از سرپناه و امید نباشد. تمام وجود او در خنده‌ها، موفقیت‌ها و آینده ما خلاصه می‌شد. وقتی شب‌ها از کار روزانه بازمی‌گشت، گرچه خستگی در چشمانش موج می‌زد، اما با مهر بی‌دریغش آغوش می‌گشود تا یادمان برود در این دنیای بزرگ چقدر تنهاییم. او تمام سختی‌ها را به جان می‌خرید تا ما احساس کمبود نکنیم و سایه بی‌پناهی را حس نکنیم. عصر ۱۸ دی‌ماه را اما هرگز از یاد نخواهیم برد؛ روزی که زمان برای ما متوقف شد. هوای قزوین از سرمای سنگین زمستان و اضطرابی گنگ و ناشناخته پر شده بود. مادرمان مثل همیشه با نگاهی پر از دغدغه و مهربانی، شال و کلاه کرد و از خانه بیرون رفت تا کارهای روزمره را انجام دهد و زود بازگردد. موقع رفتن، آخرین لبخندش را به ما بخشید و گفت خیلی زود برمی‌گردد. ما چهار نفر در خانه کنار هم نشسته بودیم و ثانیه‌ها را می‌شمردیم تا صدای آشنای قدم‌هایش پشت در بپیچد و کلید در قفل بچرخد. اما هرچه زمان می‌گذشت، دلشوره‌ای تلخ به جان‌مان چنگ می‌زد. از دوردست، صدای هیاهو، فریاد و طنین نگران‌کننده خیابان فلسطین شنیده می‌شد. نمی‌دانستیم در همان دقایق، در میان ازدحام و التهاب خیابان، چه حادثه شومی در حال وقوع است. مادرمان، زنی که گویی تمام خطای او تلاش برای زنده نگه داشتن چهار فرزند بی‌سرپرست بود، در میان شلوغی معبر گرفتار شده بود. ناگهان شلیک تیرهای جنگی هوا را شکافت و گلوله‌ای مستقیماً به قلب او اصابت کرد. همان قلبی که سال‌ها تنها پناه، مرکز بی‌پایان محبت و تکیه‌گاه معیشتی ما بود، در یک ثانیه از حرکت بازایستاد و پیکر بی‌جانش روی آسفالت سرد خیابان افتاد. وقتی خبر را برایمان آوردند، تمام وجودمان تهی شد. ما یک‌بار با رفتن پدر طعم بی‌تکیه‌گاهی را چشیده بودیم، اما با افتادن مادرمان، سقف زندگی‌مان به کلی فرو ریخت و تمام آرزوهایمان زیر آوار تنهایی دفن شد. چطور می‌شد باور کرد مادری که چند ساعت پیش با ما سخن می‌گفت و نگران شام شب ما بود، دیگر هرگز از آن در وارد نخواهد شد؟ امروز ما چهار فرزند بی‌سپر، در چارچوب خاموش خانه‌ای که دیگر گرمای دست‌های او را ندارد، به حکاکی روی سنگ‌مزارش نگاه می‌کنیم: «متولد ۵ آذر ۱۳۵۹، جان‌باخته ۱۸ دی‌ماه». ما مادرمان را از دست دادیم، اما یاد گرفتیم او فقط مادر ما نبود؛ او نماد روشنی از فداکاری، رنج و شجاعت بود. نام «جاویدنام سهیلا شهسواری» نه تنها در قلب ما چهار نفر، بلکه در حافظه این سرزمین برای همیشه زنده و جاویدان خواهد ماند.