Yazdan Ravaei Gizroud

یزدان روایی گیزرود، متولد ۱۰ خرداد ۱۳۷۶، ۲۸ ساله بود؛ اهل هرسینِ کرمانشاه و ساکن تهران. میوه‌فروشی می‌کرد، ازدواج کرده بود و پدر دو دختر خردسال بود؛ دو کودکی که هنوز آن‌قدر کوچک بودند که شاید معنای نبودن پدر را نمی‌فهمیدند. ۱۹ دی ۱۴۰۴، در شهرک بهارانِ صباشهر، زندگی برای یزدان به پایان رسید. او می‌دانست ماندن در خیابان بی‌خطر نیست. می‌دانست ممکن است گلوله‌ای از جایی برسد که حتی فرصت دیدنش را نداشته باشد. با این‌ حال، خیابان را ترک نکرد. به نزدیکانش گفته بود: «برای آینده بچه‌هام؛ حداقل خوب می‌شه.» آن روز، یک تک‌تیرانداز او را هدف گرفت. گلوله به گردنش اصابت کرد. یزدان را به بیمارستان منتقل کردند. اما همان شب، تلفن‌ها قطع بود و خبرها به خانواده‌ها نمی‌رسید. برادرش، بی‌خبر از سرنوشت او، ساعت‌ها به دنبالش گشت؛ از جایی به جایی دیگر، با امیدی که هر لحظه کمتر می‌شد. وقتی دیگر چیزی برای پیدا کردن نمانده بود، ناامیدانه راه خانه را در پیش گرفت. در مسیر، یکی از هم‌محله‌ای‌ها جلویش را گرفت و گفت یزدان تیر ساچمه‌ای خورده و به بیمارستان منتقل شده است. همین جمله، دوباره او را به جست‌وجو برگرداند. خانواده به بیمارستان رفتند؛ اما آن‌جا گفتند یزدان در بیمارستان نیست. برادرش اصرار کرد، اعتراض کرد و سرانجام کسی به او گفت: «برادرت این‌جاست؛ کشته شده. با تیر جنگی.» بعد، آدرس دیگری دادند: کهریزک. کهریزک، برای خانواده‌هایی که آن روزها دنبال عزیزان‌شان می‌گشتند، فقط یک نام نبود؛ جایی بود میان انتظار، ترس و حقیقت. خانواده یزدان هم ساعت‌ها در میان تصاویر و پیکرهای جان‌باختگان به دنبال چهره‌ای آشنا گشتند. تا این‌که یزدان را پیدا کردند. روی پیکر او یک شماره بود: «۱۲۳۵۲». شماره‌ای که جای نام نشسته بود. گفته شد گلوله تک‌تیرانداز به گردنش اصابت کرده است. پیکرها آن‌قدر زیاد بودند که حتی جایی برای قرار دادن‌شان روی زمین نبود. خانواده، میان آن ازدحام، سرانجام پیکر یزدان را پیدا کردند؛ در کابینت یک خودروی یخچال‌دار. مردی که چند ساعت پیش در خیابان ایستاده بود، حالا برای خانواده‌اش به یک شماره تبدیل شده بود. برای تحویل پیکر، خانواده با جمعیتی انبوه روبه‌رو بودند و برای مراسم خاک‌سپاری نیز تحت فشار قرار گرفتند. از آن‌ها تعهد گرفته شد که مراسم با حضور اعضای نزدیک خانواده برگزار شود و بیش از نیم ساعت طول نکشد. در جواز دفن، علت مرگ «اصابت جسم پرتابه‌ای سخت به گردن» ثبت شد. پیکر یزدان را در آرامستان صباشهر به خاک سپردند. مراسم سوگواری‌اش هم خصوصی و تحت فشار برگزار شد. اما دو دختر خردسال او، چیزی از شماره ۱۲۳۵۲ نمی‌دانند. آن‌ها فقط می‌دانند پدرشان دیگر به خانه برنمی‌گردد؛ همان پدری که برای آینده‌شان در خیابان ماند، و شاید آخرین فکرش، پیش از آن‌که گلوله به گردنش بنشیند، همان دو کودکی بود که گفته بود برای آینده‌شان ایستاده است.