Mehdi (Milad) Zabihi

ماندگارترین روایت از رنج فقدان مهدی ذبیحی، همین سخنانی بود که نزدیکانش در روز راهپیمایی بیست‌ودوم بهمن بر زبان آوردند. در روزهایی که حکومت مردم را به راهپیمایی فرا می‌خواند، آن‌ها با جمله‌ای کوتاه، اندوه هزاران مادر داغ‌دار را فریاد زدند. حساب روزها و شب‌ها سخت می‌گذشت. مردم درد می‌کشیدند و رنج می‌دیدند. مهدی ذبیحی حساب دیگری در سر داشت؛ جوانی بیست‌وپنج ساله، اهل ساوه، که کارشناسی ارشد حسابداری داشت، اما بیش از هر چیز، دلش با آینده‌ای بود که آرزو می‌کرد در آن، ارزش جان انسان‌ها بیش از هر عدد و رقمی باشد. مهدی، فرزند معصومه و حسین، متولد ۲۶ آبان سال ۱۳۷۹ بود. از همان نسل جوانی که آینده سرزمینش را در ساختن آن جست‌وجو می‌کرد. خانواده و دوستانش از جوانی آرام، مسئولیت‌پذیر و امیدوار یاد می‌کنند؛ کسی که هنوز بسیاری از فصل‌های زندگی‌اش نوشته نشده بود. هجدهم دی‌ماه، خیابان شریعتی ساوه به آخرین ایستگاه زندگی او بدل شد. گلوله‌های جنگی به شکمش اصابت کردند و جوانی را که برای زندگی برنامه داشت، از خانواده‌اش گرفتند. چند روز، خانواده میان بیمارستان‌ها و نهادهای مختلف در جست‌وجوی خبری از او بودند تا سرانجام، پیکرش در ۲۲ دی به آنان تحویل داده شد. سپس در بهشت رضوان ساوه به خاک سپرده شد؛ خاکی که از آن روز، هربار نام مهدی برده می‌شود، برای خانواده‌اش نشانی پایان رؤیاهای ناتمام یک جوان است. مردم ساوه در مراسم چهلم این عزیز شرکت کردند و شکوه حمایت خود را به نمایش گذاشتند. نزدیکانش در این مراسم از دل‌تنگی و زخمی در دل‌شان گفتند که هیچ‌گاه التیام نمی‌یابد؛ از نامش که هنوز در کوچه‌های خاطره‌هایشان جاری است و صدایش که هنوز در گوش جان‌شان می‌پیچد. خانواده‌اش در سوگ او به خون‌های ریخته‌شده در خیابان‌ها اشاره کردند؛ اعتراضی که از دل فقدان برخاست. مادرهایی که می‌گفتند جشن‌ها، زخم خانواده‌هایی را که عزیزان‌شان را از دست داده‌اند، عمیق‌تر می‌کند و هشدار می‌دادند که هیچ ظلمی برای همیشه بی‌پاسخ نمی‌ماند و نام او را تا آخرین نفس زمزمه خواهند کرد؛ زیرا او از نسلی بود که می‌خواست درس بخواند، آینده بسازد و سهمی در آبادانی کشورش داشته باشد. دفتر زندگی‌اش خیلی زود بسته شد، اما نامش در کنار دیگر جوانانی قرار گرفت که خانواده‌هایشان باور دارند آرزوی آزادی را با جان خود به یادگار گذاشتند.