Seyed Arash Beheshti

این یادداشت برای ثبتِ یاد و روایتِ آرش بهشتی است؛ جوانی که دیگر در میان ما نیست، اما روایتِ رفتنش نباید در سکوت گم شود. آرش بهشتی متولد 1378 بود و بنا بر روایت‌ها، 26 ساله؛ تک‌فرزند خانواده و ساکن خیابان هفت‌حوض. او را مهندس آی‌تی و برنامه‌نویس معرفی کرده‌اند و گفته شده در یک شرکت دانش‌بنیان مشغول به کار بوده است؛ جوانی از نسلِ امروز ایران که زندگی‌اش میان کار، تلاش برای ساختن آینده، و امید به یک زندگی عادی می‌گذشت—همان زندگی ساده‌ای که برای بسیاری از هم‌وطنان ما به یک رؤیای دور تبدیل شده است.…

این یادداشت برای ثبتِ یاد و روایتِ آرش بهشتی است؛ جوانی که دیگر در میان ما نیست، اما روایتِ رفتنش نباید در سکوت گم شود. آرش بهشتی متولد ۱۳۷۸ بود و بنا بر روایت‌ها، ۲۶ ساله؛ تک‌فرزند خانواده و ساکن خیابان هفت‌حوض. او را مهندس آی‌تی و برنامه‌نویس معرفی کرده‌اند و گفته شده در یک شرکت دانش‌بنیان مشغول به کار بوده است؛ جوانی از نسلِ امروز ایران که زندگی‌اش میان کار، تلاش برای ساختن آینده، و امید به یک زندگی عادی می‌گذشت—همان زندگی ساده‌ای که برای بسیاری از هم‌وطنان ما به یک رؤیای دور تبدیل شده است. آرش در روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ (۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶) در منطقه هفت‌حوض تهران، با شلیک مستقیم گلوله‌ی جنگی به سر توسط نیروهای مسلح جمهوری اسلامی کشته شد. طبق گزارش‌ها، بعد از تیراندازی، مردم برای نجاتش وارد عمل شدند و با کمک همان مردم تلاش شد او را به بیمارستان برسانند؛ اما آرش پیش از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست داد. این تصویرِ تکرارشونده‌ی خیابان—مردمی که در لحظه‌های اضطرار دست به دست هم می‌دهند تا جان انسانی را نجات دهند—در کنار واقعیت تلخِ مرگی که با گلوله رقم می‌خورد، بخشی از همان تجربه‌ی جمعی است که این روزها بارها و بارها در روایت‌ها تکرار می‌شود. پس از جان‌باختن او، براساس گزارش‌ها، پیکر آرش سه روز در باغی در بومهن نگه داشته شد؛ در انتظار صدور مجوز خاک‌سپاری. سپس با آمبولانس به پزشکی قانونی منتقل شد و پس از معاینه، گواهی فوت صادر شد. در ادامه نیز گزارش شده که آرش بهشتی در روز یکشنبه ۲۱ دی ۱۴۰۴ (۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶) در بهشت زهرا به خاک سپرده شده است. سه روز انتظار برای مجوز دفن، فقط یک عدد نیست؛ زمانِ کش‌داری است که خانواده در آن میانِ بی‌خبری، اضطراب و سوگ، معلق می‌ماند. این روایت، روایتِ یکی از همان جوان‌های این سرزمین است؛ جوانی که در پی آزادی، آرامش و آینده‌ای قابل زیستن به خیابان پیوست اما سهمش گلوله شد. یادِ آرش بهشتی را باید نگه داشت و صدای این نام‌ها نباید خاموش شود؛ چون سکوت، همان جایی است که حقیقت کم‌کم محو می‌شود.